Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniuz 22 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 968/19

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Starosta P., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. d, w związku z art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm., zwanej dalej: ustawa) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanego dalej: Kpa) odmówił M. A. umorzenia w całości nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] października 2018 r. do [...] października 2018 r. w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w dniu [...] lutego 2019 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w P. wpłynął wniosek skarżącej o umorzenie należności w kwocie [...]zł wynikającej z decyzji Starosty z dnia [...] grudnia 2018 r. orzekającej o obowiązku zwrotu kwoty [...]zł nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] października 2018 r. do [...] października 2018 r. oraz o umorzenie kosztów upomnienia. W dniu [...] lutego 2019 r. skarżąca przedłożyła w PUP dokumenty dotyczące swoich przychodów i rozchodów.

Organ ustalił, iż skarżąca nie wykonuje żadnej pracy zarobkowej, nie uzyskuje innych dochodów, nie jest zarejestrowana, jako bezrobotna ani poszukująca pracy w PUP, korzysta z pomocy społecznej, posiada orzeczenie okresowe o lekkim stopniu niepełnosprawności. Prośbę o umorzenie należności skarżąca uzasadniła trudnymi warunkami finansowymi, brakiem pracy i dochodów.

Na tle powyższego organ przywołał regulację art. 76 ust 7 ustawy, zgodnie z którym starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii Powiatowej Rady Rynku Pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek: 1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności;

1. 2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, albo "osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;
2. 3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;
3. 4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

W pisanych okolicznościach organ podniósł, iż po wnikliwej analizie zgromadzonych dowodów oraz negatywnej opinii Powiatowej Rady Rynku Pracy wyrażonej w uchwale Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 roku w przedmiocie umorzenia należności w kwocie [...]zł (zwanej dalej: Uchwała PRRP), doszedł do przekonania, iż nie ma podstaw do umorzenia należności oraz kosztów upomnienia w kwocie [...]zł. Starosta wskazał również, iż skarżąca nie podjęła żadnych starań w celu pozyskania pracy zarobkowej i nie zarejestrowała się ponownie jako bezrobotna lub poszukująca pracy w PUP.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. A. uzasadniając je bardzo złymi warunkami finansowymi ponieważ od grudnia 2018 r. nigdzie nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów z tytułu pracy, korzysta z pomocy MOPS i ma przyznany zasiłek celowy i okresowy z tytułu niepełnosprawności, którą ma w stopniu lekkim, w wysokości [...] zł. Wskazała również, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i ze względu na złe warunki finansowe nie jest w stanie oddać w całości lub w ratach nienależnie pobranych świadczeń z PUP.

Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], Wojewoda na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 t.j., zwanej dalej: ustawa) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał stan faktyczny sprawy i powołał się na art. 76 w ust. 7 ustawy podkreślają, że przepis ten nie nakłada na Starostę bezwzględnego obowiązku umorzenia nienależnie pobranego świadczenie lub jego części. Zgodnie z tym przepisem Starosta może umorzyć tę należność w całości bądź w części, po uprzednim zasięgnięciu opinii PRRP, która to na podstawie wnikliwej analizy zebranej w sprawie dokumentacji, winna zaopiniować wniosek o umorzenie, bądź o odmowie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia.

Zdaniem Wojewody Starosta zabrał cały materiał dowodowy w sprawie, niezbędny do wydania decyzji administracyjnej. Jednocześnie Wojewoda podzielił stanowisko tego organu, wskazując, że M. A. nie podjęła żadnych starań w celu pozyskania zatrudnienia, o czym świadczy fakt niezarejestrowania się ponownego w Urzędzie Pracy, jako osoba bezrobotna lub osoba poszukująca pracy. Zdaniem organu odwoławczego praca zarobkowa pozwoliłaby skarżącej na poprawę swojej sytuacji materialnej, a co za tym idzie, na zwrot nienależnie pobranego zasiłku dla osób bezrobotnych za okres od dnia [...] października 2018 r. do dnia [...] października 2018 r., w kwocie [...]zł.

Kolejno Wojewoda wywodził, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy osoba bezrobotna to osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, 1 oraz osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej (...). na tym tle Wojewoda podniósł, że z uwagi na fakt, iż w dniu [...] listopada 2018 r. PUP powziął informację, na podstawie przesłanego przez stronę oświadczenia, że skarżąca podjęła zatrudnienie w Spółce A od dnia [...] października 2018 r. i od tego dnia podlegała ubezpieczeniom społecznym, jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług w powyższej Spółce, zasadnym było pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych, a nadto orzeczenie o zwrocie świadczenia już wypłaconego za okres od dnia [...] października 2018 r. do dnia [...] października 2018 r., w kwocie [...]zł.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła M. A. podtrzymując w całości zarzuty odwołania oraz dodatkowo wskazując, iż mieszka z rodzicami i 12 -letnią siostrą, nigdzie nie pracuje i nie osiąga dochodu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Przedmiotem niniejszego postępowania była decyzją Starosty z dnia [...] sierpnia 2019 r. o odmowie umorzenia M. A. w całości nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] października 2018 r. do [...] października 2018 r. w kwocie [...]zł oraz decyzja Wojewody z dnia [...] września 2019 r. utrzymująca w mocy rozstrzygnięci pierwszoinstancyjne.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: Ppsa) - poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wykazała, że akty te zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 t.j.), w szczególności zaś art. 76 ust. 7 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zgodnie z tym przepisem (ust.

1. 1) osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Starosta może (ust.
2. 7) odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek:

1. 1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności;
2. 2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;
3. 3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;
4. 4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

W przytoczonym przepisie ustawodawca jednoznacznie postanowił, że starosta może umorzyć należności w przypadku wystąpienia jednej z przesłanek enumeratywnie w nim wskazanych. Okoliczności warunkujące dopuszczalność umorzenia należności zostały określone przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący, co wyklucza jakąkolwiek dowolność organów. Oznacza to, że swoboda działania organów w zakresie oceny istnienia powyższych przesłanek jest niedopuszczalna. W związku z tym obowiązkiem organów w niniejszej sprawie było w pierwszej kolejności dokonanie ustaleń i oceny w zakresie zaistnienia przesłanek umorzenia. Zgodnie z zasadami kształtującymi postępowanie administracyjne organy zobowiązane były zatem do dokładnego ustalenia i zbadania okoliczności faktycznych, a następnie dokonania wyczerpującej oceny materiału dowodowego i przeprowadzenia analizy stanu faktycznego w kontekście zaistnienia przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 pkt 1-4 ustawy.

Dopiero stwierdzenie wystąpienia jednej z nich mogło stanowić podstawę do rozważenia w ramach uznania administracyjnego zasadności i celowości zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności. Ustalenie z kolei, że nie zaistniała żadna z przesłanek, wykluczało stosowanie uznania i uniemożliwiało pozytywne rozstrzygnięcie wniosku o umorzenie.

W ocenie Sądu, organ pierwszej instancji nie dokonał analizy wskazanych przesłanek, a w każdym razie nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. To zaś miało charakter wyjściowy do podjęcia przez organ uznaniowej decyzji w kwestii umorzenia należności.

Wskazać w tym miejscu należy, że dla oceny tych przesłanek konieczne jest uwzględnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na sytuację materialną skarżącej i jej rodziny.

Odnosząc się do tych przesłanek podnieść trzeba, że - odnośnie do przesłanki określonej w art. 76 ust. 7 pkt 1 ustawy - Starosta nie wyjaśnił, dlaczego przesłanka ta nie ma zastosowania. Zauważyć natomiast trzeba, że jeśli w świetle wszystkich ujawnionych w sprawie okoliczności nie ustalono by, że skarżąca miała majątek, z którego można dochodzić należności, to należałoby stwierdzić, że zachodzi przesłanka z art. 76 ust. 7 pkt 1 ustawy.

Odnosząc się do przesłanki z art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy, wskazać przyjdzie, że niezbędne środki utrzymania to środki pozwalające na normalne funkcjonowanie, a nie jedynie środki pozwalające na zapewnienie minimum egzystencji na granicy ubóstwa. Ustalając zatem w szczególności istnienie przesłanki ujętej w art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy, organ powinien był ustalić i uzasadnić, że dochodzenie należności nie pozbawi strony albo osoby pozostającej na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania. Ustalenie zaś, że omawiana przesłanka nie występuje, wymaga z kolei stosownego wyjaśnienia w odniesieniu do konkretnych okoliczności faktycznych. Dla spełnienia przesłanki z art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy nie jest przy tym konieczna pewność, lecz wystarczające jest jedynie przypuszczenie, że strona zostanie pozbawiona niezbędnych środków utrzymania, na co wskazuje zwrot "mogłoby".

Wreszcie organ I instancji nie odniósł się w żadnej mierze do przesłanki z art. 76 ust. 7 pkt 4 ustawy, próżno szukać tego również w decyzji organu odwoławczego.

W związku z powyższym uznać należy, że uzasadnienie decyzji, w którym nie podano ustaleń w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia oraz niedostatecznie wyjaśniono jego podstawy faktycznej, a więc uzasadnienie, które nie tłumaczy wydanej decyzji, z całą pewnością stanowi o niespełnieniu wymogów z art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. W ocenie Sądu, tak wadliwie sporządzone uzasadnienie kontrolowanej decyzji nie świadczy o merytorycznym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i naraża organ na zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, zobowiązującej do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach, wskazanych w uzasadnieniu decyzji. W rozważanym wypadku zasadne jest również postawienie organowi zarzutu naruszenia szeregu zasad ogólnych procedury administracyjnej, w tym określonych w art. 8 Kpa (zasada pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej), art. 9 Kpa (zasada informowania stron) i art. 11 Kpa (zasada przekonywania).

Pamiętać trzeba, że uzasadnienie decyzji jest tak samo ważne jak jej rozstrzygnięcie, zarówno dla strony, jak i dla sądu administracyjnego kontrolującego decyzję pod względem zgodności z prawem, gdyż powinno odzwierciedlać stanowisko organu i tłumaczyć przebieg rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Natomiast motywy oraz tok rozumowania organu, przedstawiające ocenę i proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, powinny zostać przedstawione w uzasadnieniu decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący, aby możliwe było poznanie przez stronę i w miarę możliwości zaakceptowanie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, a w dalszej kolejności - by umożliwić pełną i rzetelną kontrolę takiej decyzji przez sąd (por. np. wyrok NSA z dnia 11 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2322/17; wyrok WSA w Opolu z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II SA/Op 369/10; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się z kolei do uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, stwierdzić trzeba, iż organ II instancji nie konwalidował uchybień rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego i jako wadliwe - utrzymał je w mocy. Organ II instancji jest instancją merytoryczną i winien był przeprowadzić postępowanie w całokształcie, niejako od początku, czego nie uczynił, a oo więcej, wskazanych uchybień nie dostrzegł.

Tok rozumowania organów, które kierowały się wyłącznie tym, że przepis wskazuje na uznaniowość umorzenia, z uwagi na posłużenie się wyrażeniem "może", nie znosi krytyki w obliczu wykładni całego przepisu art. 76 ust. 7 ustawy. Granice uznania administracyjnego w przypadku tej regulacji stanowi spełnienie wstępne przesłanek wskazanych w pkt 1-4 przepisu.

Prawdą jest zatem, że na tle przepisu art. 76 ust. 7 ustawy w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednolicie, że użyty przez ustawodawcę zwrot "starosta może" przesądza o tym, iż decyzja wydana na podstawie tej regulacji jest decyzją uznaniową. Istota tego rodzaju decyzji polega na tym, że nawet wówczas, gdy wystąpi jedna ze wskazanych przez ustawodawcę przesłanek, organ nie jest zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia oczekiwanego przez wnioskodawcę, lecz ma możliwość swobodnego wyboru w zakresie przychylenia się do wniosku bądź odmowy jego uwzględnienia. Dlatego stwierdzenie wystąpienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 pkt 1-4 ustawy nie obliguje organu do umorzenia należności zgodnie z wnioskiem strony, ale ma on możliwość wyboru rozstrzygnięcia i może odmówić umorzenia, jeśli w jego ocenie jest to słuszne i celowe w świetle ustalonych okoliczności faktycznych.

Jednakże działanie w granicach tzw. uznania administracyjnego nie oznacza dowolności. Organy administracji powinny bowiem przestrzegać zasad postępowania administracyjnego, które ustanawiają obowiązek organów dokładnego i rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dokonania oceny zgromadzonych dowodów oraz wyjaśnienia w sposób logiczny i spójny, na podstawie ustalonych okoliczności, motywów podjętego rozstrzygnięcia. Nie ulega zaś wątpliwości, że rozważania organu co do uznania, że nie należało umarzać należności w stosunku do skarżącej, winno być poprzedzone zbadaniem zaistnienia przesłanek z art. 77 ust. 7 okt 1-4 ustawy.

Zaznaczyć również trzeba, że w świetle art. 76 ust. 7 ustawy rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia następuje po uzyskaniu opinii powiatowej rady rynku pracy, jednak organ nie jest związany jej ustaleniami i jak każdy materiał dowodowy opinia ta podlega ocenie i rozpatrzeniu na podstawie art. 77 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 Ppsa - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzeczono w sentencji wyroku.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 Ppsa.

Odnosząc się końcowo do kwestii motywów jakimi kierowały się organy przy odmowie wydania decyzji zgodnie z wnioskiem strony, zdaniem Sądu uwzględnienia wymagały niżej wskazane okoliczności. Jak wynika mianowicie z akt sprawy (k.

17) skarżąca ma obciążenia komornicze, czego organy nie dostrzegły, a co może mieć wpływ na ustalenie zaistnienia przesłanek z art. 76 ust. 7 ustawy. Odnosząc się do zarzutów organu o bierności skarżącej, odnotowania wymaga, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca ma przepracowane 5 lat (k. 18), co nie pozwala w stosunku do niej na twierdzenie o braku jakiejkolwiek aktywności, zwłaszcza w kontekście okoliczności – w ocenie Sądu istotnej – że skarżąca jest osobą niezdolną do pracy, jak wynika z akt sprawy (k. 40). W tym świetle stanowisko organu może wymagać rewizji, uwzględniając także fakt, że posiada ona orzeczenie o niepełnosprawności (k. 40j).

Z akt sprawy nie wynika, co może mieć znaczenie dla przyszłego rozstrzygnięcia, jak zakończyła się sprawa z wniosku skarżącej o rozłożenie należności na raty (k. 36, k. 44).

Wreszcie nie może pozostać niedostrzeżone przez organ, że skarżąca dobrowolnie ujawniła informacje o swoim stanie zdrowia, który może mieć wpływ na ocenę zasadności umorzenia należności. Z akt spawy wynika, że orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane w związku z chorobą psychiczną (02-P). Jednocześnie badanie psychologiczne (k. 40p) wskazuje wyraźnie na to, że skarżąca mogła nie mieć rozeznania, co do konieczności zgłoszenia faktu, iż podjęła zatrudnienie. W wynikach badania wskazano, iż wiedza skarżącej dotycząca norm i zasad społecznych, w tym wiedza praktyczna dotycząca codziennego funkcjonowania (finanse, sprawy urzędowe, zawieranie i utrzymywanie znajomości itp.) jest znacznie ograniczona. Organy powyższych okoliczności nie uwzględniły, a w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, wymagały one bezwzględnie chociaż odniesienia się do nich w uzasadnieniu decyzji.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 Ppsa - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzeczono w sentencji wyroku.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 Ppsa.