Uzasadnienie
Skarżący S.Z. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku argumentował, że wraz z żoną są emerytami, osobami chorującymi, a po opłaceniu rachunków i lekarstw pozostaje im kwota mniejsza niż 200 zł. na miesiąc. Wnioskodawca oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe jedynie z żoną, a ich łączne dochody z tytułu emerytury wynoszą około [...] zł miesięcznie.
W części wniosku dotyczącej posiadanego majątku nieruchomego wnioskodawca podał, że posiada dom o powierzchni około 100 m² i mieszkanie o powierzchni około [...] m². Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności, czy wartościowych ruchomości.
Z treści przepisu art. 243 §1 i art. 252 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika obowiązek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, który zawierać powinien oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Tymczasem wniosek skarżącego nie sprostał wymogom tego przepisu, był bowiem niepełny i nie dostarczał informacji dotyczących rzeczywistej sytuacji rodzinnej, majątkowej i finansowej wnioskodawcy i jego rodziny, więc informacji niezbędnych do jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Wyjaśnienia wymagało także stwierdzenie wnioskodawcy, że po pokryciu należności z tytułu rachunków i wykupieniu leków pozostaje im mniej niż 200 zł. na miesiąc, podczas gdy wnioskodawca ponosi jeszcze koszty zakupu żywności i innych środków pierwszej potrzeby.
W tych okolicznościach zgodnie z dyspozycją art. 255 powyższej ustawy wnioskodawca został osobiście zobowiązany do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych w celu uzupełnienia wniosku o prawo pomocy i wykazania, że realna sytuacja finansowa nie pozwala na poniesienie wydatków związanych z prowadzeniem niniejszego postępowania. Wnioskodawca zobowiązany został przede wszystkich do złożenia osobistych oświadczeń wiedzy w zakresie posiadanego majątku nieruchomego oraz spisu ponoszonych kosztów bieżącego utrzymania i jedynie poparcia tych oświadczeń dokumentami, które zasadniczo powinien posiadać (wyciągi z rachunków bankowych, odpis rocznego zeznania podatkowego).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawca poinformował, że dokumentów nie skompletował, nie prowadzi szczegółowego rozliczania, nie gromadzi rachunków za leki i innych zaświadczeń. Zwrócił się o rozpatrzenie wniosku bez powyższych dokumentów.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 cytowanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny, a nie we wszystkich swoich wydatkach. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że jego sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia chociażby części wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego.
Wnioskodawca mimo wezwania, które stworzyło dodatkową możliwość uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazania, że rzeczywiście zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa, nie przedłożył żadnych uzupełniających informacji, które mogłyby jednoznacznie wskazać na wysokość środków finansowych jakimi skarżący rzeczywiście dysponuje oraz jakich transakcji tymi środkami dokonuje. Nie wyszczególnił też kosztów niezbędnego utrzymania rodziny, które również wskazują na zdolności finansowe strony ubiegającej się o prawo pomocy do uiszczenia kosztów niniejszego postępowania chociażby w części.
Wobec braku pełnej informacji o rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy niemożliwa okazała się prawidłowa ocena realnych możliwości płatniczych skarżącego. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa prawa pomocy chociażby w części.
Podkreślić także należy, iż przewidywane koszty sądowe w niniejszej sprawie, co do zasady nie powinny przekroczyć kwoty 400 zł i to rozłożonych w czasie.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy, jak orzeczono we wstępie.
/-/K. Witkowicz-Dwornicka