Uzasadnienie
J. L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Inspektor Sanitarny (dalej w skrócie: WPWIS; organ II instancji) z dnia [...] 2017 r., w którym organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. (dalej: PPIS w M.; organ I instancji) z dnia [...] 2017 r., znak [...], wyrażające stanowisko wierzyciela w spawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm. – dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3). [...] skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 3 P.p.s.a. ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
W myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie na skarżącego nałożona została grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym. W toku prowadzonego postępowania skarżący wniósł zarzuty, które zostały przez wierzyciela – PPIS w M. uznane za niezasadne. W wyniku rozpoznania zażalenia strony WPWIS postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Przedmiotowa skarga dotyczy ww. postanowienia WPWIS z dnia 3 sierpnia 2017 r., wydanego w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego, a zatem postanowienia, które na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. zostało wyłączone z kognicji sądów administracyjnych (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 września 2016 r. sygn. II OSK 2014/16, 30 listopada 2016 r. sygn. akt II FSK 2422/16, 22 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 1702/17 – orzeczenia dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W zaistniałej sytuacji Sąd zobowiązany był odrzucić wniesioną skargę, gdyż zainicjowana tą skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Na marginesie zasadniczych rozważań Sąd wyjaśnia, że w niniejszym postępowaniu nie bada zasadności istnienia obowiązku egzekucyjnego. Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. W ramach postępowania egzekucyjnego zobowiązanemu przysługują na innych etapach tego postępowania środki zaskarżenia podlegające następnie kontroli sądu administracyjnego. Ochrona praw uczestników postępowania egzekucyjnego jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego – na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. – innych postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym.. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 18 maja 2017 r. (k. 77 akt adm.) o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, na które przysługuje zażalenie do Ministra Zdrowia, o czym strona skarżąca została pouczona.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak