Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 listopada 2011r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym poprzez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Prawo to nie zostało wnioskodawcy cofnięte. Pełnomocnik ten umocowany jest m.in. do podejmowania wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesienie (art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana p.p.s.a.). Oznacza to, że wyznaczona przez Okręgową Radę Adwokacką pełnomocnik z urzędu w osobie adwokat U. W., po zmianie nazwiska R., umocowana była również do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 marca 2012r. W piśmie z dnia 17 maja 2012r. pełnomocnik wskazała jednak, że nie znajduje podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i złożyła stosowana opinię w tej sprawie.
W dniu 30 maja 2012r. skarżący złożył kolejny wniosek o prawo pomocy domagając się ustanowienia adwokata z urzędu. Argumentował, że ustanowiony adwokat, według pouczenia pełnomocnika, nie był umocowany do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Wnioskodawca przedstawił także swoją sytuację rodzinną, finansową i majątkową.
Stosownie do treści art. 243 §1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W niniejszej sprawie skarżący złożył kolejny wniosek o ustanowienie adwokata. Wskazać należy, iż postanowienie w tym przedmiocie zostało już w niniejszej sprawie wydane. Następnie Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła konkretnego adwokata z urzędu. Podjęcie przez tego adwokata czynności w postaci uzupełnienia skargi, wystąpienia o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a następnie sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - co miało miejsce w niniejszej sprawie - stanowi wykonanie wydanego w danej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Zgłoszenie przez stronę kolejnego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z tego powodu, że ustanowiony już adwokat odmówił sporządzenia skargi kasacyjnej musi skutkować wydaniem postanowienia o oddaleniu tego wniosku.
Należy zauważyć, że ustawa prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi nie zawiera przepisu, który uprawniałby stronę do żądania ustanowienia kolejnego pełnomocnika z urzędu, jeśli dotychczas wyznaczony pełnomocnik nie spełnił jej oczekiwań. Sądy administracyjne rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, albo to prawo przyznają, albo też odmawiają jego przyznania, jednakże bez imiennego wskazywania pełnomocników, co należy już do odpowiednich samorządów zawodowych poszczególnych korporacji. Stąd ewentualne zastrzeżenia, co do czynności podejmowanych przez np. poszczególnych adwokatów należy kierować do odpowiednich rad adwokackich (por. postanowienie NSA z dnia 2 sierpnia 2007r., sygn. akt I OZ 575/07).
Skoro zatem stronie zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, to ponowny wniosek w tym przedmiocie jest bezzasadny i ustanowienie następnego pełnomocnika nie jest możliwe.
Konkludując należy stwierdzić, że w rozpoznawanym przypadku skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, a zatem merytoryczne rozpoznawanie kolejnego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu poprzez dokonywanie oceny oświadczeń skarżącego odnoszących się do jego sytuacji majątkowej jest niecelowe.
Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska