Uzasadnienie
Skarżący D. K. razem ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym skarżący został przez Przewodniczącego Wydziału wezwany do uzupełniania w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o prawo pomocy poprzez przedłożenie wypełnionego i podpisanego urzędowego formularza PPF pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca wezwanie i obowiązujący formularz PPF została przesłana na prawidłowy adres skarżącego. Powyższa przesyłka nie została odebrana i powróciła do Sądu z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie" (k. 16 akt sąd.). Przesyłka została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 05 grudnia 2016r. Termin do złożenia wniosku o prawo pomocy na prawidłowym urzędowym formularzu upływał, zatem w dniu 12 grudnia 2016r. (poniedziałek). Wezwanie nie zostało wykonane i nie przedłożono wymaganego formularza PPF.
Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 stycznia 2017 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania.
W terminowo wniesionym sprzeciwie na to zarządzenie skarżący motywował, że zarządzenia nie otrzymał, zawiniła poczta lub osoby trzecie, w jego skrzynce nie było "awiza". Zwrócił się o ponowne przesłanie formularza PPF w celu uzupełnienia braków wniosku o prawo pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.
Zgodnie z dyspozycją art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu PPF według ustalonego wzoru. Natomiast art. 257 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter. Wobec tego skarżący zasadnie został wezwany na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. oraz art. 252 § 2 P.p.s.a. i art. 257 P.p.s.a. przez Przewodniczącego Wydziału do uzupełnienia braków wniosku poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu w zakreślonym 7-dniowym terminie. Przesyłka zawierająca wezwanie i obowiązujący formularz PPF została przesłana na prawidłowy adres skarżącego. Powyższa przesyłka nie została odebrana i powróciła do Sądu z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie" (k. 16 akt sąd.). Z informacji zawartych na kopercie wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana, zatem skarżący winien otrzymać pierwsze zawiadomienie oraz powtórne zawiadomienie (dwa "awiza"). Z uwagi na brak odbioru przesyłki na poczcie przez skarżącego powróciła ona do Sądu i została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 05 grudnia 2016r.
Termin do złożenia wniosku o prawo pomocy na prawidłowym urzędowym formularzu upływał, zatem w dniu 12 grudnia 2016r. (poniedziałek). Wezwanie nie zostało wykonane i nie przedłożono wymaganego formularza PPF.
Skoro strona – pomimo stosownego wezwania i wyznaczenia terminu – braków wniosku w tym zakreślonym terminie nie uzupełniła, to zasadnie referendarz sądowy na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 P.p.s.a. wydał zarządzenie z dnia 18 stycznia 2017 r. o pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego braku "awiza" w skrzynce pocztowej, Sąd wskazuje, że z treści art. 243 §1 P.p.s.a. wynika, iż wniosek o prawo pomocy można złożyć w toku postępowania, zatem w każdym czasie. W konsekwencji brak jest podstaw do przywrócenia terminu do złożenia wniosku na formularzu PPF. Skarżącego może ponownie złożyć wniosek o prawo pomocy na formularzu PPF, który zgodnie z jego żądaniem zostanie mu przesłany.
Rozstrzygnięcie referendarza sądowego odpowiada prawu, zatem należało zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 260 § 1-3 P.p.s.a. oraz art. 257 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.
/-/ E. Brychcy