Uzasadnienie
A. C. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), jest zasadą, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po wniesieniu skargi organ administracji (art. 61 § 2 p.p.s.a.), a po przekazaniu sądowi skargi – sąd, może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, przy czym sąd wydaje takie postanowienie, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a.).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (por. np. postanowienia NSA: z 14.12.2009 r. II OSK 1898/09; z 04.11.2008 r., II OZ 1143/08 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA") przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej przywołanego przepisu, mogą być, co do zasady, jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, tj. ma przymiot wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego rozumie się spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienie NSA z 01.02.2017 r., II OZ 50/17; CBOSA).
W związku z tym Sąd wskazuje, że decyzja ustalająca warunki zabudowy (dalej też jako "decyzja w.z.") nie nakłada na żadną ze stron postępowania nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu, dobrowolnie bądź przymusowo, a to oznacza, że do decyzji tej w zasadzie nie może mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja ta dotyczy bowiem zasadniczo jedynie aktów lub czynności, które nadają się do wykonania, i tego wykonania wymagają. Innymi słowy, już z samego charakteru decyzji w.z. wynika, że jej wykonanie nie może być wstrzymane. Nie kreuje ona bowiem dla stron żadnych praw lub obowiązków nadających się do wykonania i mogących podlegać egzekucji.
Jedynie wyjątkowo, w okolicznościach konkretnej sprawy, instytucja wstrzymania wykonania decyzji może być ujmowana szerzej, a mianowicie w takim znaczeniu, że wstrzymaniu ("zawieszeniu") podlegać powinny skutki prawne, które dana decyzja wywołuje, o ile stanowią one bezpośrednie i pewne następstwo danego rozstrzygnięcia. O możliwości przyznania ochrony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie zawsze bowiem decyduje rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale niekiedy to, czy w konkretnym postępowaniu sądowoadministracyjnym, prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym aktem administracyjnym, poprzez wstrzymanie wykonania tego aktu zapewniona zostanie stronie niezbędna ochrona przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 28.09.2011 r., II OZ 859/11, CBOSA).
Reasumując, Sąd stwierdził, że z uwagi na brak cechy wykonalności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, oraz brak realnego ryzyka wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącego na tym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego, niedopuszczalne było zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w stosunku do zaskarżonej decyzji, tj. wstrzymania jej wykonania.
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji niniejszego postanowienia, przy czym stosownie do art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.