Uzasadnienie
P. M. pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. wezwał Radę Gminy T.[...] w trybie art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591, z późn. zm.) do usunięcia naruszenia prawa w uchwale nr [...] z dnia [...] 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Obszaru Chronionego Krajobrazu i terenów przyległych dla Gminy [...] - część [...], wskazując, że uchwała narusza jego interes prawny jako właściciela działki nr [...] położonej w [...].
Następnie P. M. zaskarżył (skarga datowana na 3 kwietnia 2012 r.) kwestionowaną przez siebie uchwałę Rady Gminy T.[...] z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając tej uchwale naruszenie przepisów procedury planistycznej z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15 poz. 139, z późn. zm.) i wnosząc o stwierdzenie nieważności tej uchwały.
Wyrokiem z dnia 7 września 2012 r. sygn. akt II SA/Po 356/12 tutejszy Sąd oddalił skargę P. M., uznając, że skarżący nie wykazał, aby kwestionowana uchwała naruszała jego interes prawny lub uprawnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej P. M. od wyroku tutejszego Sądu z dnia 7 września 2012 r., wyrokiem z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 3005/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
W toku sprawy prowadzonej pod nową sygnaturą akt II SA/Po 989/14 radca prawny będący pełnomocnikiem skarżącego na rozprawie w dniu 14 października 2014 r. oświadczył, że cofa skargę z dnia 3 kwietnia 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Cofnięcie skargi jest w świetle treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) dopuszczalne, jeżeli sąd uzna, że cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika (radcę prawnego), mimo posiadania kompetencji do doprowadzenia do merytorycznej kontroli kwestionowanego planu miejscowego, jak to wynika z wyroku NSA z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 3005/12, zdecydował się na cofnięcie skargi. Z powyższego wynika, że strona, korzystając z przysługujących jej uprawnień procesowych w ramach ochrony swojego interesu prawnego, suwerennie zrezygnowała z poddania kontroli sądowej zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu prawa miejscowego.
W ocenie sądu cofnięcie skargi nie może być w tych warunkach uznane za niedopuszczalne w rozumieniu przepisu art. 60 p.p.s.a. W konsekwencji, wobec skutecznego cofnięcia skargi, należało umorzyć postępowanie. Ze względu na cofnięcie skargi zaktualizował się również obowiązek zwrotu z urzędu uiszczonego wpisu od cofniętego pisma. Orzeczenie o zwrocie wpisu wiąże Sąd od daty uprawomocnienia niniejszego postanowienia.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.