Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2015 r. M. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2015r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z przeznaczeniem na usługę stomatologiczną na łączną kwotę 1500 zł.
W odpowiedzi na odwołanie organ wniósł o oddalenie skargi.
Pismem z dnia 23 lutego.2016r. (data nadania na poczcie) pełnomocnik Skarżącego cofnął w całości skargę z dnia [...] października 2015r. podając, że składając skargę Skarżący nie miał, z uwagi na stan zdrowia, odpowiedniego rozeznania co do zasadności przesłanek i motywów, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy. Nadto wniósł o przyznanie wynagrodzenia wg norm dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu oświadczając, że opłaty za czynności nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a.., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.). Zaznaczyć trzeba, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują stawki w wysokości obowiązującej przed 1 stycznia 2016 r. i na podstawie przepisów dotychczasowych, ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie przed sądem pierwszej instancji zostało wszczęte przed wejściem w życie zmian w powołanym wyżej rozporządzeniu oraz rozporządzeniu z 22 października 2015r. (Dz.U. 2015.1805). Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. dc powołanego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu w pierwszej instancji przed sądem administracyjnym 240 zł.
Wyznaczonemu pełnomocnikowi należało zatem przyznać wynagrodzenie w wysokości 240 zł, zgodnie z ustaloną stawką bez VAT z uwagi na fakt, że jak podał nie prowadzi działalności gospodarczej, czyli nie jest płatnikiem VAT. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. § 15 powoływanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., orzeczono jak w pkt 2 postanowienia
/-/ I. Paluszyńska