Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) sprostowaniu podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki zawarte w wyroku.
Wykładnia gramatyczna wymienionego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też porównania ich z innymi niebudzącymi okolicznościami. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Sprostowanie może również obejmować właściwe oznaczenie strony (por. postanowienie SN z dnia 13 stycznia 1964r., sygn. akt II CR 194/63 – OSNC 1965, nr 2, poz. 27 i wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998r., sygn. akt II CKN 817/97 – OSNC 1999, nr 1, poz. 16). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżonym organem jest "Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego", a nie jak napisano w komparycji wymienionego postanowienia "Wojewoda Wielkopolski", zaskarżona decyzja to decyzja z dnia "[...] lutego 2012 r. Nr [...]", a nie " z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...]", wydana w przedmiocie "nakazania rozbiórki obiektów kontenerowych" a nie w przedmiocie "przeniesienia pozwolenia na budowę".
Wskazane wadliwości stanowiły w istocie oczywiste omyłki, co wynika zarówno z akt sprawy (uprzednio zarejestrowanej pod sygnaturą akt II SA/Po 252/12), jak i z uzasadnienia postanowienia Sądu o zawieszeniu postępowania.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 156 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak