Uzasadnienie
II SA/Rz 1005/10
UZASDNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] ustalającą odpłatność wnoszoną przez L. G. za pobyt matki O. G. w Domu Pomocy Społecznej - za 4 dni stycznia 2010 r. w wysokości 73,52 złotych w związku z faktycznym pobytem matki w DPS tj. od 28 stycznia 2010 r. oraz od 1 lutego 2010 r. w wysokości 576,93 złotych miesięcznie do kasy lub na rachunek bankowy MOPS.
Decyzja ta wraz z kompletnym pouczeniem o prawie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem organu który ją wydał, w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania, została doręczona stronie skarżącej L. G. w dniu 17 sierpnia 2010 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji przez skarżącego, znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy).
L. G. wniósł w dniu 17 września 2010 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym, k. 9 akt sądowych) skargę na wymienioną wyżej decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] czerwca 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3 tego artykułu).
Jak zostało to na wstępie ustalone zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej dnia 17 sierpnia 2010 r., zaś skarga została wniesiona w dniu 17 września 2010 r.
Z powyższego wynika, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu 30 dniowego, gdyż ostatnim dniem do jej wniesienia był 16 wrzesień 2010 r.
Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.