Uzasadnienie
J. C. i F. C. (zwani dalej skarżącymi) zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zwolnienie od opłat i wydatków sądowych). Wniosek, o którym mowa złożono do sprawy o sygn. akt II SA/Rz 1006/10, dotyczącej skargi wyżej wymienionych na decyzję nakładającą karę za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia.
Sytuacja majątkowa stron została przedstawiona wyczerpująco w treści urzędowego formularza PPF oraz w załączonych do tego formularza przekazach pobieranych emerytur. Wobec tego istnieją podstawy do rozpoznania zgłoszonego żądania bez potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Z treści złożonego wniosku PPF wynika, że skarżący tworzą dwuosobowe gospodarstwo domowe. Utrzymują się dzięki emeryturom w łącznej kwocie brutto 1722 zł. Wnioskodawcy są właścicielami mieszkania o pow. 130 m². W skład ich majątku wchodzi także nieruchomość rolna o pow. 0,76 ha. Znaczne wydatki skarżący ponoszą na pokrycie kosztów zakupu lekarstw. Ten ciężar według oświadczenia zawartego we wniosku PPF wynosi 30% łącznego dochodu. Rodzina nie dysponuje pojazdami samochodowym oraz innymi wartościowymi przedmiotami. Dom, w którym mieszkają wymaga nakładów remontowych. Wymianie powinny podlegać okna, drzwi oraz instalacja CO i wodnokanalizacyjna.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek skarżących dotyczy wyłącznie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na tak zakreślone granice wniosku, strony powinny udowodnić, że poniesienie kosztów sądowych w postaci opłat sądowych i wydatków sądowych, spowoduje znaczne obniżenie warunków egzystencji. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego. Określenie stopnia zdolności majątkowej skarżących, następuje w wyniku porównania miesięcznych dochodów członków gospodarstwa domowego pomniejszonych o wydatki konieczne dla zachowania egzystencji z aktualnymi i przyszłymi ciężarami finansowymi toczącego się procesu sądowoadministarcyjnego. Dla tej oceny ma także wpływ wartość składników ruchomych i nieruchomych mienia pozwalających zwiększyć ogólną wartość majątku.
Należy zauważyć, iż sprawa o sygn. II SA/Rz 1006/10 została zakończona przed WSA wyrokiem o oddaleniu skargi. Skarżący z powodu złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, zobowiązani są uiścić opłatę kancelaryjną w kwocie 100 zł. Do prawdopodobnych kosztów sądowych należy także zaliczyć wpis sądowych pobierany z tytułu wniesienia skargi kasacyjnej. Wynosi on połowę wysokości wpisu należnego przy wniesieniu skargi sądowoadministracyjnej. Ponieważ wpis sądowych w sprawie o sygn. II SA/Rz 1006/10 wynosił 1120 zł, wpis sądowy od skargi kasacyjnej będzie należny w kwocie 560 zł. Ta wysokość wpisu z tytułu wniesienia skargi kasacyjnej opiera się na treści § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Opisana w wniosku PPF sytuacja majątkowa i rodzinna skarżących ponad wszelką wątpliwość udowodnia brak możliwości pokrycia wiążących się z procesem kosztów sądowych. Skarżący oraz jego współmałżonka nie posiadają zasobów majątkowych dających szanse na uiszczenie opłaty kancelaryjnej, wpisu od skargi kasacyjnej, jak i pozostałych ewentualnych ciężarów finansowych (opłat i wydatków sądowych) prowadzonej sprawy. Skarżący są osobami w podeszłym wieku; ich skromne dochody mogą wystarczyć wyłącznie dla zachowania bieżącego poziomu egzystencji. Należy być pewnym, że pokrycie kosztów sądowych w jakiejkolwiek wysokości obniżyłoby i tak niewysoki standard życia tych osób.
Z przedstawionych powodów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w granicach pokrywających się z treścią zgłoszonego żądania, poprzez zastosowanie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.