Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2004 r Nr. [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiej Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r Nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Policji B. B. – nadkomendanta eksperta Zespołu do spraw Przestępczością Gospodarczą Sekcji Dochodzeniowo - Śledczej Komendy Miejskiej Policji [...].
Jako jej podstawę prawną wskazał przepis art. 41 ust. l pkt l Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. 2002 r. Nr 7, póz. 58 ze zmianami) oraz art. 138 § l pkt l k.p.a.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, B. B. od dnia 28 sierpnia 2003 r. zaprzestał służby z powodu choroby i na wniosek lekarza prowadzącego został skierowany na badania w celu ustalenia stanu zdrowia i określenia przydatności do służby w Policji. Orzeczeniem nr [...] z dn. 21.04.2004 r. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA został uznany całkowicie niezdolnym do służby w Policji i zaliczony do II grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji.
Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem zatwierdzenia przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w dniu 19.05.2004 r.
Wobec treści art. 41 ust. l pkt l ustawy o Policji, Komendant Miejski Policji zobligowany został do zwolnienia nadkom. B. B. ze służby w Policji.
W odwołaniu do Komendanta Wojewódzkiego Policji B. B. zakwestionował przyjęty do obliczenia wysokości stawki uposażenia mnożnik stawki bazowy.
Rozpatrując odwołanie Komendant Wojewódzki Policji nie uwzględnił odwołania i wyjaśnił, że mnożnik ten został ustalony w oparciu o przepisy § 2 pkt l oraz § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 06.12.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego./ Dz.U z 2001 r Nr 152 poz. 1732/
W rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. w stosunku do w/w został przyjęty mnożnik kwoty bazowej ustalony rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].04.2001 r. w wysokości 1,30 kwoty bazowej.
Rozkaz ten został doręczony nadkom. B. B. w dniu 18.04.2001 r. i nie został zaskarżony przez odwołującego tym samym uzyskał walor decyzji ostatecznej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący B. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem.
W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r został zwolniony z Policji.Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r Komendanta Wojewódzkiego Policji został mianowany na wyższe stanowisko służbowe, którego to faktu nie uwzględnił Komendant przy obliczaniu mnożnika stawki bazowej błędnie interpretując że stanowisko ekspertka i kierownika sekcji to stanowiska równorzędne.
Dodatkowo zarzucił, że zwolnienie go ze służby zostało podjęte z naruszeniem przepisu art. 41 ust.1 pkt 1 ustawy o Policji, gdyż orzeczenie lekarskie, które stanowiło podstawę jego zwolnienia nie określa trwałej i nieodwracalnej niezdolności do służby. W dalszej części skargi opisał warunki pracy panujące w policji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
skarga zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U Nr 153 poz. 1270/ zwana dalej ustawą, nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z zasady wynikającej z art.134 ustawy, Sąd nie jest związany granicami skargi oznacza to, że z urzędu bada czy zaskarżona decyzja odpowiada zarówno przepisom prawa materialnego jak i przepisom procedury.
Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2004 roku utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiej Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r Nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Policji B. B. Postępowanie w sprawie zwolnienia policjanta ze służby jest postępowaniem administracyjnym, regulowanym przepisami w rozdziale 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji / Dz.U z 2002 r Nr 7 poz.58 ze zm/ a w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie podlega przepisom kodeksu postępowania administracyjnego.
Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują dwuinstancyjność postępowania administracyjnego /art.127 § 1 k.p.a,art.129 § 1 k.p.a./, z jednoczesnym zachowaniem trybu i terminu do wniesienia odwołania.
Zgodnie z treścią art.129 § 1 i § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję.
Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona stronie – od dnia jej ogłoszenia.
Termin ten jest terminem ustawowym i nie może być skracany a ni przedłużany. Jego uchybienie przez stronę skutkuje bezskutecznością odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji.
Organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania wraz z aktami sprawy poddaje odwołanie badaniu wstępnemu w aspekcie jego dopuszczalności oraz terminowości jego wniesienia.
Odwołanie wniesione po upływie ustawowego terminu jest bezskuteczne i w przypadku zaistnienia powyższej okoliczności organ odwoławczy w formie postanowienia stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania stosownie do art.134 k.p.a.
W aktach sprawy nadesłanych Sądowi brak jest dowodu nadania odwołania, brak ten nie pozwolił to Sądowi zbadania zasadniczej kwestii proceduralnej tj. czy odwołanie zostało złożone w terminie ustawowym.
Sąd powziął wątpliwość co do zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania zważywszy na zestawienie dat tj. otrzymania decyzji organu I instancji / 17.08.2004 r / a wpływu odwołania do organu I instancji / 2.09.2004r /.
Fundamentalną zasadą każdej procedury w państwie prawa jest zasada stabilności prawomocnych rozstrzygnięć./ wyrok SN z dnia 1.I. 1991 r, III ARN 41/90, OSAP 1992, Nr 11 s.60./
Naruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej organu pierwszej instancji w trybie odwoławczym stanowi rażące naruszenie prawa i skutkuje stwierdzeniem nieważnosci takiej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Dlatego w pierwszej kolejności po ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy dokona analizy w kierunku wyjaśnienia zasadniczej kwestii dotyczącej zachowania terminu przez w/w do złożenia odwołania
W zależności od dokonanych ustaleń w przypadku stwierdzenia uchybienia terminu organ odwoławczy w formie postanowienia stwierdzi uchybienie terminowi do wniesienia odwołania w oparciu o art.134 k.p.a. z jednoczesnym pouczeniem o przysługującym uprawnieniu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia takiego wniosku z zachowaniem terminu 7 –dniowego i wykazania jego od dnia ustania przyczyny powodującej uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W/w uchybienie zwalnia Sąd od udzielenia odpowiedzi na zarzuty skargi co do meritum.
W/w uchybienie skutkuje stwierdzeniem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji wyroku stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit "c." ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1270/
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja niepodległa wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku znajduje wsparcie w przepisie art.152 P.p.s.a.