Uzasadnienie
M. C. reprezentowany przez pełnomocnika (adwokata), wnioskiem z dnia 7 lipca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), skierowanym za pośrednictwem Wojewody [...], zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję tego organu z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...]. Wskazał, że z powodu choroby, nieprzerwanie od 26 lutego do 30 czerwca 2015 r., przebywał na zwolnieniu lekarskim i nie miał możliwości wyręczenia się inną osobą w dokonaniu czynności wniesienia skargi lub wniosku o przywrócenie terminu. W dniu 6 lipca 2015 r. udzielił pełnomocnictwa adwokatowi do reprezentowania go w sprawie, w związku z czym zachowany został 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
Do wniosku oprócz skargi i pełnomocnictwa załączona została (potwierdzona przez pełnomocnika za zgodność z oryginałem) kserokopia zwolnienia lekarskiego ZUS ZLA z 15 czerwca 2015 r. wskazującego na niezdolność skarżącego do pracy w okresie 13 – 30 czerwca 2015 r. oraz skierowanej do niego decyzji ZUS z dnia 15 czerwca 2015 r. o odmowie przyznania prawa do zasiłku chorobowego, potwierdzająca przebywanie na zwolnieniu lekarskim m.in. w okresie od 26 lutego do 12 czerwca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 tej ustawy).
W ocenie Sądu, nawet przy założeniu zachowania przez M. C. 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (liczonego od 1 lipca 2015 r., tj. następnego dnia po zakończeniu zwolnienia lekarskiego), mimo równoczesnego dopełnienia przewidzianej do tego czynności (tj. wniesienia skargi), nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu ustawowemu terminowi do wniesienia skargi.
Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W sprawie nie budzi wątpliwości, że wobec doręczenia M. C. objętej skargą decyzji Wojewody 21 marca 2015 r., termin ten upłynął 20 kwietnia 2015 r., a więc w okresie kiedy przebywał na zwolnieniu lekarskim. Za wiarygodne nie może być jednak uznane ogólnikowe twierdzenie, że w tym czasie, przez okres ponad 3 miesięcy, nie miał żadnych możliwości posłużenia się inną osobą we wniesieniu skargi lub wniosku o przywrócenie terminu. Nie zostało ono w żaden sposób uzasadnione, a poza tym budzi wątpliwości w świetle pozostałych wynikających z akt sprawy okoliczności.
Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił, w związku z jaką chorobą przebywał na zwolnieniu lekarskim i jak w tym czasie dawał sobie radę z zaspokajaniem niezbędnych potrzeb życiowych (m.in. zakupem żywności). Z faktu kilkumiesięcznego przebywania na zwolnieniu lekarskim w żaden sposób nie można wysnuć wniosku, że było to związane z obłożną chorobą lub urazem, które całkowicie uniemożliwiły skarżącemu poruszanie się i wykonywanie jakichkolwiek prac (chociaż zwłaszcza wtedy zmuszony byłby skorzystać z pomocy innych osób). Pośrednio potwierdza to przedłożone zwolnienie lekarskie wystawione przez lekarza specjalistę rehabilitacji medycznej i medycyny sportowej, a także wynikający z akt administracyjnych sprawy fakt wniesienia przez niego w dniu 14 maja 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...], zobowiązującej go do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych.
Składając oświadczenie o braku możliwości posłużenia się w czasie choroby innymi osobami we wniesieniu skargi lub wniosku o przywrócenie terminu, skarżący całkowicie pominął także tak istotną okoliczność, jak wyjaśnienie, czy mieszka sam, a jeżeli nie, dlaczego nie mógł skorzystać z pomocy domowników. Z pomocą w wyjaśnieniu tej kwestii przez Sąd przychodzi ponownie analiza akt administracyjnych sprawy, z których wynika, że w lokalu pod tym samym adresem co skarżący zamieszkuje A. C. Z jej opatrzonego datą 19 czerwca 2015 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] jednoznacznie wynika, że jest w nim zameldowana od 9 marca 2015 r., a więc zapewne również tam przebywa. W tym kontekście powyższe oświadczenie skarżącego nie może być uznane za wiarygodne i odpowiadające rzeczywistości.
W orzecznictwie sądowym i literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak NSA w postanowieniu z 2 dnia października 2002 r. sygn. akt V SA 793/2002).
Warunki te nie zostały przez skarżącego spełnione, a w/w okoliczności świadczą o tym, że podniesiona przez niego we wniosku o przywrócenie terminu argumentacja powołana została wyłącznie na potrzeby uzyskania korzystnego rozstrzygnięcia mającego umożliwić wniesienie spóźnionej skargi i nie znajduje odzwierciedlenia w faktach.
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.