Uzasadnienie
J. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2007r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] września 2007r. Nr [...], znak: [...], która zatwierdzała projekt budowlany i udzielała pozwolenia na przebudowę sklepu wielobranżowego zlokalizowanego w J. na działce nr ewid.[...].
Z uwagi na brak fiskalny skargi wezwano J. S. do uiszczenia kwoty 500 zł tytułem wpisu sądowego obowiązującego w niniejszej sprawie, wskazując jednocześnie termin 7 dni na wykonanie wezwania oraz rygor odrzucenia skargi na wypadek niezastosowania się do jego treści.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 3 marca 2008r., o czym świadczy podpis wyżej wymienionej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej korespondencji.
Termin do opłacenia skargi upłynął względem J. S. bezskutecznie w dniu 10 marca 2008r. W tym też dniu skarżąca nadesłała skierowane do Prezesa tut. Sądu pismo, w którym prosi o "bezterminowe zawieszenie sprawy", bowiem toczy się ważniejsze postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przypadku pism wszczynających postępowanie istnieje obowiązek ich opłacenia, który to obowiązek wynika z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Do powyższej grupy pism należy – stosownie do § 2 powołanego przepisu – wnoszona do sądu administracyjnego skarga. Stosownie zaś do art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skutkiem procesowym nieopłacenia skargi jest konieczność jej odrzucenia po myśli art. 220 § 3 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że skarga J. S. podlega odrzuceniu. Skarżąca nie zastosowała się bowiem do wezwania Sądu w przedmiocie uiszczenia kwoty wpisu sądowego, pomimo, iż do dokonania powyższej czynności była wezwana, a w wezwaniu tym wskazano jej rygor na wypadek jego niewykonania.
Dlatego też należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a.