Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 grudnia 2017 r. radca prawny R.P. działając jako pełnomocnik B.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nasadzenia, urządzenia i obiekty ogródka działkowego.
Następnie w piśmie z dnia 12 grudnia 2017 r. radca prawny R.P. poinformował, że B.S. (dalej jako: "skarżący") zmarł w dniu 18 listopada 2017 r. Potwierdza to również nadesłany do tut. Sądu w dniu 15 stycznia 2018 r. odpis skrócony aktu zgonu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie.
Stosownie do art. 25 § 1 P.p.s.a. osoba fizyczna, osoba prawna lub organ administracji publicznej mają zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa). Osoba nieżyjąca zdolności takiej nie posiada i nie może tym samym być stroną postępowania sądowego.
Jak wynika z akt sprawy, skarga do tut. Sądu została nadana w placówce pocztowej przez radcę prawnego R.P., działającego jako pełnomocnik skarżącego, w dniu 8 grudnia 2017 r. Zgodnie z odpisem skróconym aktu zgonu skarżący zmarł w dniu 18 listopada 2017 r. Zatem w chwili wniesienia skargi do Sądu skarżący już nie żył. Tym samym w momencie wniesienia przez pełnomocnika skargi skarżący nie posiadał zdolności sądowej, a brak ten ma charakter nieusuwalny. Co więcej, zgodnie z art. 43 P.p.s.a. w razie śmierci strony albo utraty przez nią zdolności sądowej pełnomocnictwo wygasa. Pełnomocnik nie był zatem należycie umocowany do wniesienia skargi w imieniu skarżącego. Nie znajdzie w sprawie niniejszej zastosowania zdanie drugie przywołanego przepisu, w myśl którego pełnomocnik procesowy działa aż do czasu zwieszenia postępowania, bowiem w opisanych okolicznościach w ogóle nie można mówić o skutecznym wszczęciu postępowania sądowego z uwagi na fakt, że skarżący zmarł jeszcze przed wniesieniem skargi do Sądu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.