Uzasadnienie
W dniu 2 listopada 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga A. K. i innych, reprezentowanych przez pełnomocnika adwokata L. M., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2012r., nr [...] wydaną w przedmiocie scalenia gruntów.
Zarządzeniami z dnia 17 maja 2013r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał każdego ze skarżących do usunięcia braków formalnych oraz fiskalnych złożonej przez nich skargi poprzez odpowiednio: nadesłanie 70 odpisów skargi oraz uiszczenie wpisu sądowego w kwocie po 200 zł. Odrębnymi zarządzeniami do uzupełnienia wspomnianych wyżej braków formalnych i fiskalnych skargi wezwano A. O. oraz K. B. reprezentowanych przez T. B. Do wezwań dołączone zostały pouczenia, iż procesową konsekwencją niezastosowania się do ich treści w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia wezwania, będzie odrzucenie skargi. Wezwania doręczono pełnomocnikowi T. B. - adwokatowi L. M. w dniu 22 maja 2013r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych – karta 58). Termin do usunięcia braków upływał więc w dniu 29 maja 2013r.
W dniu 27 maja 2013r. na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła kwota 200 zł wpłacona przez T. B. W piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2013r. (nadanym za pośrednictwem poczty w dniu 17 czerwca 2013r.) adwokat L. M. – pełnomocnik T. B. wyjaśnił, że wskazana wyżej kwota została uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi złożonej przez A. O. We wskazanym wyżej piśmie pełnomocnik T. B. sformułował wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi złożonej w imieniu K. B., dołączając do wniosku odpis polecenia przelewu kwoty 200 zł tytułem wpisu sądowego uiszczonego w imieniu ww. na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podał, że T. B. nie uczyniła w terminie zadość wezwaniu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi złożonej w imieniu K. B. z uwagi na fakt, że jako nieprofesjonalny pełnomocnik reprezentujący A. O. i jednocześnie K. B. mylnie zrozumiała treść wezwania do uiszczenia wpisu uznając, że " (...) skoro jest pełnomocnikiem, to wpis ma uiścić tylko jeden (...)".Powyższa okoliczność, zdaniem pełnomocnika T. B. uzasadnia twierdzenie, że nieuzupełnienie braków fiskalnych skargi nastąpiło w sposób niezawiniony przez stronę, co przemawia za przywróceniem terminu do dokonania tej czynności. Pełnomocnik wskazał ponadto, że o obowiązku zapłacenia odrębnych wpisów, zarówno imieniem A. O., jak i K. B. strona dowiedziała się w dniu 11 czerwca 2013r., co oznacza, że 7 - dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został zachowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami), dalej P.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.
Zgodnie z art. 86 P.p.s.a przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, natomiast art. 87 P.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wraz z wnioskiem strona winna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
W doktrynie i orzecznictwie panuje zgodność, że kryterium "uprawdopodobnienia braku winy" polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności, której obiektywnym miernikiem jest taka staranność, jakiej można oczekiwać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, a o braku winy można mówić w sytuacji wystąpienia przeszkody nie do pokonania. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Odnosząc powyższe do wskazanych na wstępie okoliczności Sąd stwierdza, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem 7 – dniowego terminu do dokonania tej czynność, a wraz z jego złożeniem pełnomocnik skarżącego dokonał czynności, której terminowi uchybiono, co oznacza, że Sąd władny był przystąpić do jego merytorycznej oceny.
Poza sporem pozostaje, że T. B. reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata L. M., któremu doręczono odrębne zarządzenia wzywające do uiszczenia wpisu sądowego po 200 zł, zarówno przez K. B., jak i przez A. O. Bezspornym jest także to, że K. B. działający przez T. B. nie uzupełnił braków fiskalnych skargi w terminie.
Jakkolwiek to na stronie ciąży obowiązek ponoszenia kosztów sądowych, to jednak na profesjonalnym pełnomocniku strony ciąży obowiązek dochowania należytej staranności w dopilnowaniu wykonania tej czynności. Mylne zrozumienie treści wezwań przez T. B., będącej nieprofesjonalnym pełnomocnikiem, jednakowoż reprezentowanym przez fachowego pełnomocnika, nie stanowi argumentu przemawiającego za uznaniem braku winy w nieterminowym uiszczeniu wpisu sądowego. W przypadku bowiem, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, warunkiem przywrócenia terminu jest brak winy po stronie pełnomocnika, na którym spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 69/09, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach).
Do obowiązków fachowego pełnomocnika należało więc udzielenie T. B. jasnych i wyczerpujących informacji o zakresie braków fiskalnych skargi, w szczególności zwrócenie uwagi na fakt, że obowiązana jest do uiszczenia 2 odrębnych wpisów od skargi złożonej przez K. B. i przez A. O. Z treści wniosku o przywrócenie terminu nie wynika jakoby profesjonalny pełnomocnik tych obowiązków dopełnił. Tym samym nie powołał się na żadne okoliczności, które pozwoliłyby na uznanie za prawdopodobny fakt, że uchybienie terminu miało charakter niezawiniony.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.