Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2006 r., [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] lutego 2005 r., [...] uchylającą decyzję własną organu z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] udzielającą pozwolenia na budowę i zatwierdzającą projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr ewidencyjny 271/3 i 272/1 położonych w miejscowości D. dla I. i W. K. oraz odmawiającą zatwierdzenia wskazanego projektu budowlanego i udzielenia na rzecz inwestorów pozwolenia na budowę.
Rozstrzygnięcie Wojewody zakończyło postępowanie instancyjne w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Powiatu z dnia [...] listopada 2004 r., przyznającą inwestorom I. i W. K. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Podstawą wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę było pojawienie się w sprawie nowych istotnych dla rozstrzygnięcia o pozwoleniu na budowę okoliczności, których nie znał organ budowlany w dniu wydawania pozwolenia budowlanego. Okolicznością taką było stwierdzenie prowadzenia przez inwestorów samowolnie robót budowlanych polegających na budowie budynku jednorodzinnego mieszkalnego objętego pozwoleniem na budowę na działkach w nim wskazanych. Zaistnienie takiej sytuacji, zdaniem organów budowlanych, dawało podstawę do zastosowania w sprawie jako materialnoprawnej podstawy orzekania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Konsekwencją tego musiało być uchylenie decyzji pierwotnej przyznającej.I. i W. K. pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego i orzeczenie o odmowie przyznania takiego pozwolenia zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ten sposób orzekania odpowiada prawu, gdyż decyzja z [...] listopada 2004 r. zatwierdzająca projekt techniczny i udzielająca pozwolenia na budowę wydana została w sytuacji braku wiedzy o samowoli budowlanej.
Dla postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę stwierdzenie faktu samowoli odnoszącej się do przedmiotu objętego wnioskiem jest istotne, gdyż przepis art. 32 ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. nr 156, z 2006 r., poz. 1118, ze zm./ zakazuje wydania pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ w sprawie objętej odwołaniem roboty takie rozpoczęto, a ten fakt ujawniony został dopiero po wydaniu pozwolenia na budowę, to pozwolenie na budowę z dnia 18 listopada 2004 r. musiało być uchylone, a organ budowlany był zobowiązany odmówić jego udzielenia. Z tych względów zdaniem Wojewody decyzja organu I instancji nie narusza prawa, a to oznacza, że odwołanie nie mogło być uwzględnione.
Z decyzją Wojewody nie zgodził się W. K.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie nie wskazał jednoznacznie kierunku zaskarżenia. Stwierdził, że ze względu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżona decyzja powinna być uchylona. Z tego względu jego skarga zasługuje na uwzględnienie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm./ dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji stosując prawem przewidziane środki.
Zakres sądowej kontroli administracji wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sądy rozpoznające skargi nie są związane wskazanymi w nich zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Przyjmując jako podstawę kontroli zaskarżonej decyzji kryteria wcześniej wskazane Sąd stwierdza, że skarga W. K. nie może być uwzględniona, gdyż decyzja Wojewody jak i decyzja ją poprzedzająca są zgodne z prawem, zatem brak jest podstaw do ich uchylenia.
Sąd podziela stanowisko organów wskazujące na konieczność wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego dla I. i W. K.. Zdaniem Sądu organy wznawiając to postępowania poprawnie zastosowały art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Bez wątpienia Starosta Powiatu w dniu wydania pozwolenia na budowę, tj. [...] listopada 2004 r., nie miał wiedzy na temat samowolnie realizowanego przez inwestorów budynku mieszkalnego. Akta sprawy wskazują, że postępowanie w sprawie samowoli budowlanej wszczęte zostało 19 listopada 2004 r., zatem w chwili wydania pozwolenia taka okoliczność nie była potwierdzona przez urzędowe działanie, a brak jest dowodu na to, by stwierdzić że skarżący sam o takim fakcie informował organ budowlany. Sąd zauważa, że "nowa istotna" dla sprawy okoliczność będąca przesłanką wznowienia ma istnieć w chwili wydania decyzji i ma być organowi nieznana. Oznacza to, że wiedzy o takiej okoliczności nie może posiadać organ orzekający, choć może być ona znaną innym organom. W rozpoznawanej sprawie nawet gdyby wiedza o istnieniu samowoli budowlanej była ujawniona przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego to z tego nie wynikałoby równocześnie, że okoliczność ta była znana organowi wydającemu pozwolenie, jeżeli organ ten o takim fakcie nie zostałby poinformowany.
Jednak w sprawie zawisłej przed Sądem ten aspekt sprawy nie ma znaczenia, gdyż akta wskazują jednoznacznie, że fakt samowoli skarżącego ujawniony został dopiero po wydaniu pozwolenia na budowę, choć już istniał w chwili wydania.
Prawo budowlane w art. 32 ust. 4a jednoznacznie wskazuje na niemożność wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji samowolnego rozpoczęcia robót budowlanych objętych pozwoleniem. W takich przypadkach nie wydaje się pozwolenia na budowę, a to oznacza, że organ po stwierdzeniu takiego faktu musi odmówić wydania pozwolenia. W kontekście treści tego przepisu należy ujmować rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2006 r., [...] stwierdzające nieważność decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2005 r. Skutkiem tego orzeczenia była odmowa udzielenia pozwolenia w zaskarżonej decyzji, a to spełnia warunki określone w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe i treść art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.