Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 103/09
Wnioskiem zawartym w piśmie z dnia 26 lutego 2009 r. skarżący J.M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek ten złożono do sprawy o sygn. II SA/Rz 103/09 dotyczącej skargi J. M. na postanowienie Wojewody [...]. Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej (decyzja Starosty z dnia [...] września 2008 r. znak: [...]).
Stwierdzono, co następuje:
W określonych przedmiotowo sprawach przepisy prawa zwalniają skarżących od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Tymi kosztami są opłaty sądowe oraz zwrot wydatków. Oznacza to, że skarżący w tych postępowaniach sądowoadministracyjnych nie mają obowiązku uiszczać opłat sądowych (wpisu i opłaty kancelaryjnej) oraz wydatków. W tych sprawach wydatki za stronę zwolnioną od kosztów sądowych z mocy prawa wykładane są z części budżetu sądu administracyjnego, w zakresie tego zwolnienia. Sprawy, o których mowa wymienia enumeratywnie art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Ustawodawca w treści art. 239 pkt 1 lit. b P.p.s.a. zwolnił z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych skarżących w sprawach dotyczących statusu osobny bezrobotnej.
Nie ulega wątpliwości, iż skarga J. M. na postanowienie Wojewody jest sprawą z zakresu statusu osoby bezrobotnej. Zaskarżone postanowienie Wojewody jest co prawda postanowieniem o charakterze procesowym, jednak wpływającym na dalszy tok postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej. W rezultacie skarżący J. M. jest z mocy prawa zwolniony w niniejszej sprawie z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych.
Ponieważ na Skarżącym nie ciąży obowiązek ponoszenia kosztów sądowych, jego wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych należy uznać za bezprzedmiotowy. Dalszą konsekwencją tego ustalenia, jest konieczność umorzenia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu prawa pomocy.
Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3, art. 239 pkt 1 lit b, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.