Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2005 r., [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lipca 2005 r. [...] orzekającą o wymeldowaniu J. P. z pobytu stałego w R. przy ul. Z. 8/37.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że odwołanie J. P. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Prezydenta Miasta R. wymeldowująca odwołującego się z pobytu stałego odpowiada prawu. Wymeldowanie z pobytu stałego następuje w sytuacji, gdy osoba opuszcza miejsce dotychczasowego zameldowania i sama nie dopełnia obowiązku wymeldowania. W sprawie będącej przedmiotem odwołania J. P. opuścił lokal przy ul. Z. 8/37. Zdarzenie takie miało miejsce kilka miesięcy przed umieszczeniem odwołującego się w zakładzie karnym. Te fakty zdaniem organu odwoławczego były wystarczające do wymeldowania, a co za tym idzie decyzje organu I i II instancji nie naruszają prawa.
Z decyzją Wojewody nie zgodził się J. P. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji. Jako podstawę takiego żądania wskazał naruszenie przepisów postępowania polegające na przyjęciu za prawdziwe oświadczenie byłej żony, które były niezgodne z prawdą. Skarżący przedstawił również swój stosunek do toczącego się postępowania w sprawie wymeldowania wskazując na jego wadliwość, która powinna skutkować uchylenie decyzji.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej prawo o p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji stosując prawem przewidziane środki. Zakres sądowej kontroli zgodnie z treścią art. 134 § 1 prawa o p.s.a. nie jest wyznaczony granicami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy, zatem kontrola sprawowana przez Sądy sprowadza się do oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego.
Rozpoznając sprawę ze skargi J. P. Sąd stwierdza, że jego skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta R. nie naruszają prawa, a to oznacza że skargę należało oddalić.
Trafny jest pogląd wyrażony w uzasadnieniu obu skarżonych decyzji, że w przypadku J. P. zaistniały okoliczności do wymeldowania z pobytu stałego w lokalu nr 37 przy ul. Z. 8 w R. Zdaniem Sądu akta sprawy wskazują, że skarżący opuścił ten lokal dobrowolnie kilka miesięcy wcześniej niż rozpoczął odbywanie kary pozbawienia wolności. Dla wymeldowania osoby fizycznej bez jej zgody istotne jest by nastąpiło opuszczenie miejsca zameldowania. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd taka okoliczność wystąpiła. Art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach /t.j. Dz.U. nr 87, z 2001 r., poz. 960 ze zm./ jednoznacznie skutek wymeldowania wiąże z opuszczeniem lokalu i nie wymeldowaniem się. Dla spraw meldunkowych nie mają znaczenia kwestie dotyczące tytułu prawnego do lokalu. Wszelkie pojawiające się w tym obszarze sporne stosunki pomiędzy skarżącym, a byłą żoną mogą być rozwiązywane tylko w ramach postępowania cywilnego. Postępowanie meldunkowe ma służyć jedynie potrzebom ewidencyjnym, czyli potwierdzać fakt przebywania lub nieprzebywania określonej osoby w oznaczonym lokalu.
Z tego też powodu Sąd nie mógł brać pod uwagę przy rozpoznawaniu skargi tych jej argumentów, które odnosiły się do relacji z byłą żoną na tle korzystania z lokalu, z którego skarżący został wymeldowany.
Sąd nie podziela także zarzutu skargi wskazującego na prowadzenie przez organy meldunkowe postępowania z naruszeniem norm prawa procesowego. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie takie naruszenia nie nastąpiły, a na pewno nie w sposób który miałby istotny wpływ na wynik postępowania.
Z tych powodów Sąd działając na podstawie art. 151 prawa o p.s.a. skargę oddalił.