Uzasadnienie
J. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem tut. Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 105/14, którym oddalona została jego skarga na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku dostarczenia ekspertyzy. Wskazał w niej, że w dniu 8 sierpnia 2014 r. zadzwonił do sekretariatu tut. Sądu i z rozmowy z pracownikiem dowiedział się, że dnia 4 czerwca 2014 r. zapadło w sprawie oznaczonej wskazaną wyżej sygnaturą akt II SA/Rz 105/14 prawomocne orzeczenie. Podniósł, że nie miał wcześniej wiedzy odnośnie do daty rozprawy, na której przedmiotowa sprawa została rozpatrzona, bowiem wyznaczony w ramach prawa pomocy pełnomocnik nie skontaktował się z nim w tej kwestii. Niniejszą skargę opiera zatem na "złym i nierzetelnym" reprezentowaniu go. Skarżący wskazał, że Sąd wydając wyrok nie znał całości materiału dowodowego, który on posiada.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga J. K. podlega odrzuceniu jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia.
Strona domaga się wznowienia postępowania sądowego, przesłanki czego ustanowione zostały w sposób enumeratywny w treści art. 271 – 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.". Jak bowiem wynika z art. 270 P.p.s.a., tylko w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W uzasadnieniu swojego żądania skarżący zaznacza, że opiera go na "złym i nierzetelnym reprezentowaniu" przez ustanowionego w ramach instytucji prawa pomocy pełnomocnika – adwokata.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi; taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu [por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 17.04.2007 r. I FSK 607/06, postanowienie NSA z 23.02.2011 r. II OSK 257/11, publ.: www.nsa.gov.pl].
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja tzn. mimo, że skarga wskazuje jako jej podstawę okoliczność, o której mowa w art. 271 pkt 2 P.p.s.a., to już wstępna jej ocena pozwala na stwierdzenie o braku istnienia tego rodzaju ustawowej przesłanki wznowienia postępowania sądowego. Powołany przepis stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. J. K. zarzuca, że w postępowaniu oznaczonym sygnaturą II SA/Rz 105/14 był źle reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata, który nie skontaktował się z nim przed rozprawą w tej sprawie, w konsekwencji czego nie miał on wiedzy odnośnie do tego, że w dniu 4 czerwca 2014 r. zapadł w tej sprawie wyrok, którego prawomocność stwierdzono dnia 9 lipca 2014 r.
W świetle poglądów doktryny i orzecznictwa sądowego nie budzi jednak wątpliwości to, że określona w zacytowanym wyżej art. 271 pkt 2 P.p.s.a. przesłanka wznowienia postępowania sądowego w postaci nienależytej reprezentacji strony dotyczy tylko i wyłącznie przypadków, w których osoby fizyczne nie mają zdolności do czynności prawnych i z tej przyczyny w postępowaniu sądowym muszą być reprezentowane przez przedstawicieli ustawowych, a w odniesieniu do osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych, gdy nie działa za nie organ lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Nie dotyczy ona natomiast sposobu zastępowania strony przez pełnomocnika procesowego. Niewłaściwe zatem czy nieudolne reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Nie stanowi więc ustawowej podstawy wznowienia postępowania (tak np. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Komentarz H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, T. Woś LexisNexis Warszawa 2012 r., LexPolonica Maxima, postanowienie NSA z 11.02.2005 r. OSK 1160/04, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 1.10.2004 r., II SA/Gd 246/04, postanowienie NSA z 15.02.2012 r. I GSK 155/12, publ.: www.nsa.gov.pl).
Okoliczność zaś, że skarżący nie był powiadomiony o rozprawie, nie daje podstawy do przyjęcia, że był on pozbawiony możliwości działania w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a., w sytuacji, gdy zgodnie z treścią art. 67 § 5 P.p.s.a. o terminie tej rozprawy był powiadomiony jego pełnomocnik (postanowienie WSA w Gliwicach z 27.05.2010 r. II SA/Gl 50/10, opubl.: www.nsa.gov.pl).
Takie rozumienie przesłanki z art. 271 pkt 2 P.p.s.a. znajduje oparcie w brzmieniu art. 277 P.p.s.a., który określając termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego stanowi, że w przypadku, gdy podstawą takiej skargi jest pozbawienie strony możliwości działania lub brak należytej reprezentacji, to termin ten (trzy miesiące) liczy się od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. Nie ma więc tutaj mowy o dowiedzeniu się o fakcie wydania orzeczenia przez pełnomocnika procesowego strony.
Ponadto skarżący podniósł, że Sąd nie miał wiedzy odnośnie do całości materiału dowodowego niniejszej sprawy, który znajduje się w jego posiadaniu. Brak jednak podstaw do twierdzenia o pozbawieniu strony możliwości działania przez niemożność przedłożenia Sądowi stosownych dokumentów. Powołany art. 271 pkt 2 P.p.s.a. stanowi bowiem wyraźnie, że tylko pozbawienie strony możliwości działania w postępowaniu "wskutek naruszenia przepisów prawa" może stanowić przesłankę wznowienia postępowania sądowego. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy konkretnymi naruszeniami prawa, których dopuścił się Sąd a pozbawieniem strony możności podjęcia określonej czynności procesowej.
Jak wynika z akt sprawy oznaczonej sygnaturą II SA/Rz 105/14, postanowieniem z dnia 5 marca 2014 r., ustanowiony został dla skarżącego J. K. adwokat, którego wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka (pismo z 31 marca 2014 r. znak: [...]). Wyznaczony adwokat zawiadomiony został o terminie rozprawy w tej sprawie- zgodnie z treścią art. 67 § 5 P.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy strona ma pełnomocnika, to wszelkich doręczeń należy dokonywać właśnie temu podmiotowi (odbiór zawiadomienia w tej kwestii nastąpił dnia 8 maja 2014 r.). Substytut tego pełnomocnika był obecny na rozprawie, na której zapadł wyrok o oddaleniu skargi J. K. Biorąc zatem powyższe pod uwagę uznano, iż brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi J. K. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. II SA/Rz 105/14. Już bowiem samo jej uzasadnienie wskazuje na nieistnienie ustawowej przesłanki wznowienia, tj. określonej w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Jak już zaznaczono, w świetle jednolitego stanowiska doktryny oraz orzecznictwa sądowego, ale przede wszystkim brzmienia odpowiednich regulacji prawnych (cyt. art. 277 P.p.s.a.) nie można uznać, że okoliczność w postaci niewłaściwej reprezentacji strony przez jej procesowego pełnomocnika mieści się w pojęciu przesłanki z art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Tymczasem właśnie na niewłaściwą współpracę z pełnomocnikiem powołuje się strona w swej skardze.
Dlatego też odrzucono skargę J. K., o czym orzeczono na podstawie art. 280 w zw. z art. 271 pkt 2 P.p.s.a.