Uzasadnienie
Uzasadnienie
W niniejszej sprawie wniesiono na formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, w jego uzasadnieniu odnosząc się do stanu faktycznego sprawy, nie zaś do okoliczności uzasadniających wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z oświadczenia wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką, posiada dom mieszkalny o pow. 60 m² wartości 48000 zł oraz nieruchomości rolne: pole o pow. 4,40 ha, las 0,40 ha oraz budynki gospodarskie stodołę, oborę, budynek gospodarczy. Jako dochody wnioskodawcy i osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym oświadczono rentę rodzinną matki w kwocie 1800 zł oraz zarobki skarżącego w kwocie ok. 6000 zł. Jako zobowiązania i stałe wydatki podano kredyt 1150 zł (rata), prąd 250 zł, gaz 250 zł, woda 200 zł, telefon 120 zł, leki 600-700 zł, wyżywienie 200 zł. Skarżący partycypuje w wydatkach na gaz, centralne ogrzewanie, prąd, opłatach związanych z ubezpieczeniem majątku.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono:
Instytucja prawa pomocy, uregulowana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.),dalej zwana w skrócie P.p.s.a., obejmuje zwolnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego od kosztów sądowych oraz możliwość ustanowienia zawodowego pełnomocnika: adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego i uzależniona jest od spełnienia przez wnioskującego zawartych w przepisach przesłanek do jej przyznania; w przypadku wnioskowania o prawo pomocy w zakresie całkowitym – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie –strona winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i nie ma żadnych obiektywnych możliwości na zdobycie środków z przeznaczeniem na prowadzenie postępowania sądowego. Powołane we wniosku okoliczności, jak również przedstawione dokumenty (takie winny być przedłożone skoro strona skarżąca stara się wykazać brak możliwości finansowych) powinny uzasadniać ową wyjątkową sytuację, w której poniesienie jakichkolwiek kosztów zachwieje sytuacją materialną i bytową strony w takim stopniu, że nie będzie w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. W takim przypadku ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek.
Analiza wniosku PPF prowadzi do konkluzji, że skarżący nie spełnia przesłanek do zastosowania prawa pomocy zarówno w pełnym zakresie, tj. w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika, jak i częściowym, i to w jakiejkolwiek postaci: zwolnienia tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienia zawodowego pełnomocnika w sprawie.
Ubiegając się o przyznanie prawa pomocy strona skarżąca powinna przedstawić argumentację, która potwierdzałaby jej niezdolność do wygospodarowania środków na pokrycie tych kosztów, powinna być stroną aktywną w zakresie wskazywania dowodów na okoliczność, że faktycznie pozostaje w sytuacji na jaką się powołuje. W sprawie zbędnym było zwracanie się o jakiekolwiek dodatkowe informacje i wyjaśnienia w sprawie sytuacji materialnej skarżącego, ponieważ z treści formularza jednoznacznie wynika, że jest on w stanie ponieść ciężar ewentualnych kosztów postępowania; dochody gospodarstwa domowego przewyższają znacznie przeciętne wynagrodzenie w gospodarce, a ponadto skarżący posiada majątek nieruchomy obiektywnie rzecz biorąc nie malej wartości. Co również istotne w sprawie uiścił wpis od skargi, a także wpis od zażalenia. Wniosek skarżącego w kontekście jego sytuacji materialnej, a ta stanowi grunt do stosowania przesłanek instytucji prawa pomocy, należy ocenić jako subiektywny.
Podsumowując należy stwierdzić, że skarżący nie spełnia koniecznej przesłanki do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie; nie tylko nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, a wręcz odwrotnie- wykazał, że posiada możliwości finansowe prowadzenia postępowania sądowego, jeżeli widzi tego potrzebę.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.