Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wydanym w dniu 10 czerwca 2005 r. wyrokiem sygn. akt II SA/Rz 104/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...]; wyrok ten uprawomocnił się dnia 11 lipca 2005 r.
Pismem z dnia 22 kwietnia 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. R. zwrócił się o przesłanie wydanego w jego sprawie orzeczenia oraz jednocześnie "jeżeli jest to możliwe, (...) o nieobciążanie (...) kosztami" podnosząc, że jest osobą bezdomną, ubogą, po operacji stawów biodrowych i obecnie przebywa w noclegowni. Do pisma zostały załączone kserokopie stosownych zaświadczeń wydanych przez MOPS w K. – Dział Pomocy Bezdomnym i Miejską Noclegownię dla Bezdomnych Mężczyzn w K. oraz orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. stwierdzającego u skarżącego umiarkowany stopień niepełnosprawności.
W złożonym następnie urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF – wskazując na powyższe okoliczności – J. R. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując dodatkowo w zawartym w nim oświadczeniu, iż nie posiada żadnego majątku, a jego jedyny dochód stanowi objęty egzekucją komorniczą zasiłek stały i okresowy z pomocy społecznej w łącznej wysokości 237,48 zł.
W wyniku powyższego stwierdzono, co następuje:
Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych (obejmują one opłaty sądowe: wpis i opłatę kancelaryjną oraz zwrot wydatków) uzależnione jest od wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a.
Niezależnie od spełnienia przez osobę wnioskującą ustawowej przesłanki do przyznania prawa pomocy (jej wstępna analiza w stosunku do J. R. wydaje się ją potwierdzać), należy zwrócić uwagę na treść art. 243 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Oznacza to, iż granicą czasową skutecznego zgłoszenia żądania w tym zakresie jest zakończenie postępowania sądowego prawomocnym orzeczeniem.
Jak wskazano powyżej, wyrok wydany w niniejszej sprawie przez WSA w Rzeszowie w dniu 10 czerwca 2005 r. uprawomocnił się 11 lipca 2005 r.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy dla swojej skuteczności wymagał więc zgłoszenia najpóźniej w dniu 10 lipca 2005 r., którego to warunku wniosek skarżącego pochodzący z dnia 22 kwietnia 2008 r. niewątpliwie nie spełnia. W tej sytuacji jako niedopuszczalny nie podlega on merytorycznemu rozpoznaniu, co skutkuje jego odrzuceniem w oparciu o art. 258 § 3 (do zarządzeń oraz postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu) w związku z art. 58 § 1 pkt 2 i art. 64 § 3 P.p.s.a. (sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, przy czym jeżeli ustawa nie stanowi inaczej przepisy o skardze stosuje się odpowiednio do wniosku); powyższe rozstrzygnięcie znajduje odzwierciedlenie w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2005 r. sygn. akt FSK 468/2004 oraz z dnia 7 lipca 2006 r. sygn. akt I OZ 1043/06.
Skoro zatem obecnie obowiązujące przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne wogóle nie przewidują możliwości złożenia wniosku o prawo pomocy po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, bez wpływu na skuteczność tego wniosku pozostaje jego wniesienie na obowiązującym w tym zakresie formularzu PPF.
W związku z powyższym, stwierdzając niedopuszczalność wniosku, na podstawie powołanych przepisów postanowiono jak w sentencji.