Uzasadnienie
II S.A./Rz 1041/04 U z a s a d n i e n i e
Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] pażdziernika 2004 roku nr: [...], który po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. O. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia 1 września 2004 roku nr [...] wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy i orzekającą o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 3.000 / trzy tysiące zł/ za wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Podstawę prawną decyzji stanowi przepis art. 138 par.1 k.p.a i art. 92 ust.1 i 4 zw.z art. 42 ust.1, oraz art. 87 ust.1 ustawy z 6 września 2001 o transporcie drogowym / Dz. U. 01.125.1371 /.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika,że w dniu 5 maja 2004 roku o godz. 0,15 w R. na ul. L. został zatrzymany do kontroli B. O., kierujący pojazdem Renault Magnum o nr rej [...] z naczepą o nr rejestracyjnym [...]. Z dokumentów dołączonych do akt sprawy wynika,że licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydana jest dla przedsiębiorcy Usługi Transportowe O. S. i na ten sam podmiot wystawiony jest dowód rejestracyjny pojazdu. Wśród innych dokumentów, kierowca pojazdu okazał kartę opłaty drogowej – siedmiodniową – seria BI nr [...] ważną od dnia 5 maja 2004 godz. 1.00. Na karcie nie został wpisany dzień ważności karty. Ponieważ karta nie była jeszcze ważna, nałożono w drodze decyzji administracyjnej karę grzywny w wysokości 3.000 zł. Jako podstawę prawną Komendant Miejski powołał art. 92 ust.1 ustawy z 6 września 2001 o transporcie drogowym oraz I p 1.4.1. załącznika do tej ustawy.
Dokładna data kontroli to 5 maj 2004 godz. 0,15, a karta ważna była od godz. 1.00. Tak więc organ I instancji uznał, że doszło do przypadku wykonywania transportu drogowego na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty na przejazd po drogach krajowych.
W odwołaniu od decyzji Komendanta Miejskiego Policji S. O. wniósł o jej uchylenie i wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji. Wpisanie w karcie drogowej godziny "1,00 " zamiast 00,00 odwołujący wytłumaczył omyłką przy odczytywaniu godziny z tarczy zegarka.
Komendant Wojewódzki Policji, decyzją opisaną na wstępie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2004 roku nr [...] uchylił decyzję Komendanta Miejskiego Policji z [...] maja 2004 roku [...] z uwagi na wątpliwości dotyczące stanu faktycznego i słuszny interes strony,nakazując przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Organ stwierdził, że zgromadzone dowody świadczą o tym, że kontrola miała miejsce w dniu 5 maja 2004 roku o godz. 0,15, a z karty drogowej okazanej przez kierowcę zatrzymanego pojazdu wynika, że jej termin ważności rozpoczynał się dnia 5 maja 2004 roku o godz.. 01.00. Przytaczając treść przepisu art. 42 ust.1 i 7 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 roku oraz par.4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, organ uznał, iż w chwili kontroli nie został spełniony ustawowy obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej.
W skardze na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji S. O. wniósł o jej uchylenie, wstrzymanie jej wykonania oraz zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz. Wskazał, że skoro wypełnił opłatę za 7 następujących po sobie okresów 24 godzinnych, to wpisanie w karcie drogowej godziny 01,00 zamiast 00,00 należy traktować jako zwykłą pomyłkę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając przepis art. 42 ust.2 oraz art. 87 ust.1 i ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym zobowiązujący osoby wykonujące transport drogowy do uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych i nakładający na kierowcę obowiązek posiadania karty uiszczenia opłaty przy sobie podczas wykonywania przewozu. Wskazał też na treść przepisu art. 92 ust.1 pkt 6 tej ustawy nakładający na podmiot kontrolowany karę w wysokości określonej przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153 poz. 1269/ sądy te sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Przepis art. 7 k.p.a. formułuje zasadę kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa przez podmioty i uczestników postępowania, a także prawdy obiektywnej, nakładając na organy administracji obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony.
Konsekwentnie do tego przepisu, organ odwoławczy w pierwszej kolejności winien zbadać odwołanie od decyzji organu I instancji pod względem formalnym, a przede wszystkim sprawdzić, czy wpłynęło ono w terminie określonym w przepisie art. 129 par. 1 i 2 k.p.a.
W przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji nie dołączył do akt potwierdzenia odbioru przez S. O. decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2004 roku. Wprawdzie Komendant Miejski Policji, w piśmie z dnia 7 pażdziernika 2004 roku, wysłanym do organu odwoławczego zgodnie z przepisem art. 133 k.p.a. wraz z odwołaniem i aktami sprawy, zamieścił informację, że odwołanie zostało wniesione w terminie, niemniej brak jest w aktach sprawy dokumentu potwierdzającego tę okoliczność. Ponieważ odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2004 roku nosi datę 1 października 2004 / z datą nadania w urzędzie pocztowym z dnia 30 września 2004, obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zachowany został przez odwołującego 14 termin do wniesienia odwołania wynikający z przepisu art. 129 par 1 i 2 k.p.a.
W aktach sprawy, na karcie 11 znajduje się pismo z dnia 1 września 2004 [...] skierowane do Przedsiębiorstwa Usługi Transportowe O. S. o wysłaniu decyzji, bez potwierdzenia odbioru przesyłki przez adresata. Ten brak formalny spowodował, że Sąd nie dokonał merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Jeżeli bowiem organ odwoławczy po terminie rozpatrzył odwołanie, znaczyłoby to, że naruszył zasadę trwałości decyzji / art. 16 par.1 k.p.a./ rozpatrując merytorycznie odwołanie od decyzji ostatecznej.
Nadto – wskazać też należy, że akta zawierają protokół przesłuchania świadka – B. O. z dnia 16 sierpnia 2004 roku. Karta 16 akt administracyjnych zawiera odpowiedź Posterunku Policji w C. z dnia 16.08.2004 przesłaną wraz z tym protokołem, na której widnieje data 2 wrzesień 2004. Skoro decyzja organu I instancji nosi datę [...] września 2004, wyjaśnienia wymaga okoliczność, czy wymieniony protokół przesłuchania B. O. stanowił dowód w sprawie, a jeśli tak, to z jakiego powodu data wpływu do Komendy Miejskiej Policji jest póżniejsza, niż decyzja organu I instancji.
Wskazane uchybienia formalne spowodowały przyjęcie przez Sąd, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uzupełni akta sprawy o dokumenty potwierdzające datę odbioru decyzji organu I instancji przez odwołującego oraz uwzględni uwagi sądu odnośnie dowodów przeprowadzonych w sprawie.
Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd oparł się na przepisie art. 145 par.1 pkt 1 lit c P.p.s.a. Określenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 152 P.p.s.a, a zwrot kosztów postępowania – w przepisie art. 200 tej ustawy.