Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2005 r., [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego /dalej WINGiK/ utrzymał w mocy decyzją Starosty Powiatu z dnia [...] sierpnia 2005 r. [...] umarzającą postępowanie w sprawie aktualizacji danych ewidencyjnych działki nr 69/1 położonej w miejscowości R. gmina S. wszczęte na wniosek J. i B. M., Z. Z., S. J., E. S. oraz Spółki A. W uzasadnieniu decyzji WINGiK wskazał, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji spowodowane było ustaleniem, że kontrolowana decyzja nie naruszyła przepisów prawa. W szczególności, jako trafne przyjął organ odwoławczy stanowisko Starosty Powiatu, że postępowanie w sprawie aktualizacji danych ewidencyjnych może być wszczęte tylko przez podmiot, który ma interes prawny w ujawnieniu danych ewidencyjnych. Tylko taki wnioskodawca może być traktowany jako strona w rozumieniu art. 28 k.p.a.
W rozpoznawanej przez WINGiK sprawie wnioskodawcy takiego przymiotu nie posiadają, co oznacza, że nie mieli legitymacji do wszczęcia postępowania ewidencyjnego. Konsekwencją tego musiało być umorzenie postępowania, gdyż w postępowaniu ewidencyjnym wszczęcie postępowania może nastąpić tylko na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, bądź ich następców prawnych albo osoby władającej gruntem. Ponieważ wnioskodawcy nie byli żadnym ze wskazanych podmiotów to postępowanie wszczęte ich wnioskiem musiało być umorzone.
Z decyzją WINGiK nie zgodzili się wnioskodawcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie ich pełnomocnik – adwokat B. N. zarzuciła decyzji naruszenie § 46 ust. 1 w związku z § 44 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w dniu 28 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez:
a/ nie wszczęcie z urzędu postępowania weryfikującego dane ewidencyjne na działce nr 69/1 we wsi R., b/ nie dokonywanie okresowej weryfikacji danych ewidencyjnych pomimo ustawowego obowiązku ciążącego na Staroście.
Ponadto skarga wskazała na naruszenie art. 20 ust. 2, art. 22 ust. 2 w związku z art. 51 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. nr 240 z 2005 r. poz. 2027/ przez nie wskazanie właścicieli domków letniskowych jako osób władających gruntem oraz naruszenie art. 28 k.p.a. przez nie przyjęcie, że skarżący są stroną postępowania, gdyż mają interes prawny w przekwalifikowaniu gruntów pod domkami.
Z tych powodów skarżący wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz przyznanie kosztów postępowania według spisu kosztów.
W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o oddalenie skargi powołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: prawo o p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując prawem przewidziane środki. Zakres kontroli wynika z art. 134 § 1 prawa o p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu sądy nie są związane zarzutami skargi, jej podstawą prawną, ani formułowanymi w niej wnioskami. Sądy administracyjne orzekają w granicach danej sprawy.
Ukształtowanie we wskazany sposób zakresu sądowej kontroli zaskarżonego aktu lub czynności skutkuje wyznaczeniem kryterium, na podstawie którego orzeka Sąd. Jest nim legalizm działania organów, a to oznacza, że sąd z urzędu musi dokonać oceny przedmiotu objętego skargą. W pierwszej kolejności ocenie podlegają warunki formalne prowadzonego postępowania, gdyż ich spełnienie dopiero daje podstawę do rozważań merytorycznych.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu Sąd stwierdza, że oba rozstrzygnięcia naruszają prawo w taki sposób, że nie pozwala to na pozostawienie ich w obrocie prawnym. Z tego powodu skarga podlega uwzględnieniu aczkolwiek z innych względów niż w niej podniesione.
Analiza akt sprawy ujawnia wadliwość postępowania pierwszoinstancyjnego. Postępowanie to zostało wszczęte na skutek wniosku pełnomocnika skarżących /wtedy wnioskodawców/, który jest wadliwy, gdyż nie został przez pełnomocnika podpisany. Przyłożenie na piśmie pieczęci bez podpisu skutkuje wadliwością wniosku, a to jest naruszeniem art. 63 § 3 k.p.a. który stanowi, że podanie wnoszone pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Brak podpisu jest wadą formalną podania, którą należy w toku postępowania usuwać przez wezwanie wnoszącego o usunięcie braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że ich nie usunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Akta sprawy nie wskazują by organ podejmował działania zmierzające do usunięcia tej wady. Wydanie decyzji w postępowaniu, które nie mogło się wszcząć skutkuje stwierdzeniem wadliwości takiej decyzji. Z kolei decyzja PWINGiK nie może być utrzymana w obrocie prawnym dlatego, że utrzymuje w mocy decyzję, która nie mogła być wydana, bo jest wadliwa. To skutkuje wadliwością decyzji odwoławczej, a jej konsekwencją jest uwzględnienie skargi.
Sąd nadto zwraca organom uwagę, że jednym z wnioskodawców jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zatem przy udzielaniu pełnomocnictwa adwokatowi jej imieniem mogą działać tylko określone osoby, które w postępowaniu muszą być ustalone. W aktach brak dokumentów potwierdzających możliwość ustanowienia pełnomocnika tylko przez prezesa zarządu spółki. Okoliczność ta ponownie w prowadzonym postępowaniu musi być jednoznacznie ustalona na podstawie badania stosownego wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego, który powinien być dołączony do akt sprawy. Organ I instancji musi usuwać wadę wniosku wzywając pełnomocnika do jego uzupełnienia pod rygorem z art. 64 § 2 k.p.a.
Z tych powodów Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) prawa o p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 prawa o p.s.a.
7.06.06mk