Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej jako WSA), prawomocnym postanowieniem z dnia 31 października 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1043/11 odrzucił skargę S. L. z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu.
W dniu 9 lutego 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało do WSA wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, złożony za pośrednictwem tego organu w dniu 2 lutego 2012 r., sporządzony przez pełnomocnika skarżącego, radcę prawnego, ustanowionego w ramach prawa pomocy.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący w dniach od 20 czerwca 2011 r. do 3 lipca 2011 r. (tj. w terminie do wniesienia skargi) był chory i nie mógł wychodzić z domu. Zamieszkuje sam, w odludnym terenie i nie utrzymuje kontaktów z sąsiadami. Z uwagi na bardzo niskie dochody nie posiada telefonu. Potwierdzeniem takiego stanu stanowi dołączone do wniosku oświadczenie złożone przez skarżącego. Nadto podniesiono, że skarżący nie dochował terminu w wyniku okoliczności, na które nie miał żadnego wpływu. W sytuacji losowej, w jakiej się znalazł, nie był w stanie, nawet przy dołożeniu maksymalnej staranności, złożyć skargę w terminie zwłaszcza, jeżeli zważyć, że jest osoba samotną. Jednocześnie pełnomocnik naprowadził, że w przedmiotowej sprawie został ustanowiony ostatecznie w dniu 26 stycznia 2012 r.
Do wniosku załączona została skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 88 P.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że ustanie choroby skarżącego, jako przyczyny spóźnienia, stanowi o rozpoczęciu biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W rozpatrywanej sprawie oznacza to, że termin siedmiodniowy, o jakim mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., rozpoczął bieg w dniu 4 lipca. 2011 r. Zatem ostatnim dniem był 10 lipca 2011 r., a ponieważ dzień ten przypadał na niedzielę, więc z mocy art. 83 § 2 P.p.s.a., za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym, tj. 11 lipca 2011 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu złożony został za pośrednictwem organu w dniu 2 lutego 2012 r., a więc po upływie siedmiodniowego terminu.
Powyższego nie zmienia okoliczność, że pełnomocnik z urzędu ustanowiony został w dniu 26 stycznia 2012 r., skoro przy wnoszeniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie ma przymusu radcowsko-adwokackiego, zaś okoliczności dotyczące przywrócenia terminu odnoszą się do strony postępowania, a nie pełnomocnika.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł, jak w postanowieniu, na podstawie art. 88 P.p.s.a.