Uzasadnienie
Wymienioną w sentencji decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej w związku ze wzrostem wartości nieruchomości.
Na tę decyzję R. Ż. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.:) – od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis od niniejszej skargi, jako że jej przedmiotem są należności pieniężne, ma charakter wpisu stosunkowego, a jego wysokość określona została w § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), który stanowi, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: do 10 000 zł – 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. Skoro wysokość opłaty objętej zaskarżonym aktem wynosi 551,60 zł, a 4 % z tej sumy to 22,064 zł, zatem wpis w niniejszej sprawie wynosi 100 zł.
Sąd wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 9 lutego 2016 r. Termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 16 lutego 2016 r. Pomimo upływu z tym dniem zakreślonego terminu wpis nie został uiszczony.
Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.
Jednocześnie Sąd zauważa, że skarga w niniejszej sprawie została złożona po upływie terminu do jej wniesienia. Po myśli art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do WSA w Rzeszowie, została doręczona R. Ż. w dniu 11 grudnia 2016 r., przy uwzględnieniu brzmienia art. 44 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Jeżeli adresat nie odbierze pisma mimo dwukrotnej awizacji doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu – art. 44 § 4 K.p.a. Jeżeli więc pierwszej awizacji dokonano w dniu 27 listopada 2015 r. (dowód: zalegająca w aktach administracyjnych koperta – k. 17 oraz wyjaśnienia Poczty Polskiej S.A. nadesłane do tut. Sądu w piśmie z dnia 7 kwietnia 2016 r.), to koniec tego okresu upływał z dniem 11 grudnia 2015 r. i ten właśnie dzień należy uznać za dzień doręczenia decyzji skarżącej.
Zatem ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był 10 stycznia 2016 r. (niedziela). Ponieważ ostatni dzień terminu do wniesienia skargi wypadał w dzień ustawowo wolny od pracy, dlatego też z uwagi na brzmienie art. 83 § 2 P.p.s.a., który nakazuje przesunięcie ostatniego dnia terminu przypadającego na dzień wolny od pracy na następny dzień, ostatnim dniem terminu do złożenia skargi był poniedziałek - 11 stycznia 2016 r. Tymczasem skarga została złożona "osobiście" w siedzibie SKO w dniu 13 stycznia 2016 r., a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga złożona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, przy czym nie ma tu znaczenia wielkość opóźnienia, a Sąd fakt ten musi uwzględnić z urzędu.
Jednocześnie Sąd zauważa, że bez znaczenia do obliczenia terminu do wniesienia skargi pozostaje fakt odbioru przez R. Ż. w dniu 12 stycznia 2016 r. w siedzibie SKO decyzji oraz fakt uzyskania informacji o awizacji przesyłki w dniu 12 grudnia 2015 r. (uwaga Sądu: zgodnie z informacją Poczty Polskiej S.A. w tym dniu przesyłka zawierająca korespondencję została zwrócona do nadawcy, tj. do SKO). Raz jeszcze wypada podkreślić, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki podjęto w dniu 27 listopada 2015 r. i od tej daty należy liczyć czternastodniowy termin przewidziany na odbiór przesyłki, o jakim mowa w art. 44 K.p.a. Wobec skuteczności pierwotnego doręczenia zastępczego, okoliczność ta – osobisty odbiór przez skarżącą awizowanej przesyłki - pozostaje bez wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi.
W zaistniałej sytuacji, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a oraz art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. Sąd postanowił skargę odrzucić.