Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. i S. B. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej M. W. pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego, bezodpływowego osadnika ścieków z przyłączem kanalizacyjnym i studni kopanej z przyłączem wodociągowym na działce ewidencyjnej nr 168/2 położonej w K. przy ul. P. Skarżący pismem z dnia 3 października 2005 r. cofnęli wniesioną skargę wskazując w jego uzasadnieniu, iż "przy obecnym stanie faktycznym podjętej i zrealizowanej inwestycji decyzja NSA nie będzie wnosiła zakładanych (...) konsekwencji".
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną.
Treść tego artykułu stanowi wyraz obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozycyjności, rozumianej jako przysługujące stronom postępowania uprawnienie do rozporządzania przedmiotem tego postępowania oraz do rozporządzania uprawnieniami procesowymi, jakie przysługują im na mocy przepisów procesowych. Składając oświadczenie o cofnięciu skargi skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, a więc z sądowej kontroli zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji.
W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia skarżących o cofnięciu skargi. W związku z powyższym, na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy postępowanie sądowe należało umorzyć.
O zwrocie połowy uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.