Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę R. B. na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...]. Po doręczeniu skarżącemu 10 lutego 2011 r. odpisu tego wyroku wraz ze sporządzonym uzasadnieniem, wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 16 lutego 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożonym na obowiązującym osoby fizyczne formularzu PPF wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego adwokata.
Wg udzielonych w nim informacji liczy 77 lat, nie posiada żadnych bliskich osób oraz majątku i jest pensjonariuszem Domu Pomocy Społecznej. Jako źródło swoich dochodów wykazał emeryturę w wysokości 706 zł. brutto (612 zł. netto) oraz związany z przedmiotem skargi zasiłek pielęgnacyjny (153 zł.). 70 % świadczenia emerytalnego pochłania odpłatność za pobyt w DPS, pozostała część z trudem wystarcza mu na leki i środki czystości (od 10 lat choruje na cukrzycę i nadciśnienie tętnicze).
Rozpatrując złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych m.in. strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skoro zatem przedmiot skargi objęty jest zakresem regulacji tego artykułu, oznacza to, że R. B. jako osoby korzystającej z ustawowego zwolnienia nie obciążają w sprawie żadne związane z nią koszty sądowe i nie będzie wzywany do ich opłacenia. W tej sytuacji składanie wniosku o zwolnienie od nich jest całkowicie zbędne.
W tych okolicznościach podstawą rozpoznania wniosku u ustanowienie adwokata jest art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym uzależnione jest od wykazania przez osobę wnioskującą, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Chociaż przepisy postępowania sądowoadministracyjnego nie przewidują automatycznego ustanawiania zastępcy prawnego dla osoby korzystającej z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych należy uznać, iż sytuacja materialno – bytowa skarżącego w dostateczny sposób potwierdza zasadność jego wniosku w części odnoszącej się do ustanowienia adwokata.
Jest to podyktowane zarówno brakiem w jego posiadaniu jakichkolwiek wartościowych składników majątkowych czy zasobów finansowych, jak też wysokością dochodów pozostających do jego dyspozycji po potrąceniu należności za pobyt w DPS; jej wysokość wskazana przez skarżącego na 70 % dochodu znajduje potwierdzenie w zalegającej w aktach administracyjnych sprawy kopii decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2009 r., zgodnie z którą stanowi to 389 zł. miesięcznie.
Oznacza to, że na zaspokojenie swoich pozostałych potrzeb - w tym sygnalizowanych wydatków na leczenie i środki czystości – pozostaje mu kwota ok. 220 zł., którą trudno uznać za wystarczającą do dodatkowego wygospodarowania środków na ustanowienie fachowego pełnomocnika z wyboru. Wzgląd na wiek skarżącego i jego stan zdrowia mający odzwierciedlenie w dołączonym do akt sprawy orzeczeniu o zaliczeniu go do osób o lekkim stopniu niepełnosprawności wyklucza podjęcie przez niego działań zarobkowych. Brak jest również przesłanek do uznania, że jako osoba samotna może liczyć na wsparcie finansowe innych osób.
Skoro zatem sytuacja materialna i możliwości płatnicze skarżącego nie budzą wątpliwości oraz wyczerpują ustawową przesłankę przyznawania prawa pomocy, uzasadnia to pozytywne ustosunkowanie się do wniosku R. B. o ustanowienie dla niego adwokata (decydujące znaczenie w tym względzie ma faktyczny brak możliwości poniesienia kosztów postępowania - w całości lub w części). Odmienne uznanie pozbawiałoby go możliwości skorzystania z pełni przysługujących mu ustawowo uprawnień, w tym do kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji (złożenie wniosku o ustanowienie adwokata po wydaniu przez ten Sąd wyroku świadczy o potencjalnym zamiarze skarżącego wniesienia skargi kasacyjnej).
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 245 § 3 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.