Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2006 r., NR [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego w Rzeszowie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa /dalej: Dyrektor POR ARiMR / utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] przyznającą K. K. pomniejszoną płatność bezpośrednią do gruntów rolnych za 2005 rok.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że odwołanie K. K. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie narusza prawa. Z tego powodu brak było podstaw do uchylenia rozstrzygnięcia kwestionowanego odwołaniem.
Dyrektor POR ARiMR podkreślił, że różnica procentowa w powierzchni zgłoszonych działek odwołującej się przekroczyła 20 %. Stwierdzenie tego faktu na skutek kontroli prowadzi do pomniejszenia kwoty płatności bezpośredniej do gruntów rolnych i przyznania tej płatności w wysokości 551 złotych 25 groszy po potrąceniu kwoty płatności w wysokości 1554 złote 25 groszy. Wyliczenie płatności w takiej wysokości wynika z treści art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji /WE/ Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Komisji /WE/ Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców /Dz.U. WE NRL 345 z 20.11.2004 r. ze zm./. Przepis ten stanowi, że jeżeli różnica między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym przekracza 3 % i nie jest większa jak 30 % to kwota dopłaty za dany rok jest pomniejszana o dwukrotną różnicę. Ponieważ w sprawie odwołującej się stwierdzono różnicę w wysokości 20,48 % to należało obniżyć kwotę dopłaty. Z tych powodów odwołanie jako niezasadne nie mogło być uwzględnione.
Od decyzji Dyrektora POR ARiMR skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła K. K. Skarżąca zarzuciła decyzji oparcie jej na nieprawdziwych ustaleniach faktycznych. Wskazała, że kontrola prowadzona w związku z weryfikacją podanych we wniosku danych przebiegała w sposób naruszający zasady dla prowadzenia takiej czynności. Organy nie zadbały o to, by skarżącą powiadomić wcześniej o przeprowadzeniu tej czynności. Wprawdzie ustalenia kontrolne potwierdziły różnicę pomiędzy stanem zadeklarowanej powierzchni prowadzonych upraw, jednak zdaniem skarżącej nie są to różnice przekraczające 20 %, o jakich mowa w przepisach prawa. Nadto dane te pokrywają się z powierzchniami wskazanymi w ewidencji gruntów, co przesądza o poprawności wypełnienia wniosku. Z tych względów skarżąca uznała skargę za zasadną, a skarżoną decyzję za krzywdzącą.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor POR ARiMR wniósł o oddalenie skargi, wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wyznaczony jest treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Przyjmując tak określony zakres kontroli sądowej stwierdzić należy, że skarga K. K. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego w sposób, który dawałby podstawę do jej uchylenia.
W sprawie faktem niewątpliwym jest to, że skarżąca składając wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych za 2005 r. zadeklarowała łączną powierzchnię działek wynoszącą 5,00 ha. Na skutek kontroli prowadzonej w gospodarstwie skarżącej ustalono, że we wniosku zadeklarowano powierzchnię o 0,85 ha większą niż faktycznie użytkowana. Stosunek powierzchni zadeklarowanej do rzeczywiście użytkowanej wynosi 20,48 %. Konsekwencją takiego ustalenia musiało być pomniejszenie płatności bezpośredniej do gruntów rolnych. Przyjęty przez organy sposób wyliczenia pomniejszenia tej płatności jest zgodny z przepisami prawa. Działanie takie znajduje oparcie w art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji /WE/ Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. /Dz.Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004 r., zatem w ocenie Sądu znajduje ono legalne podstawy co przesądza o niemożności uwzględnienia zarzutu skargi wskazującego na działanie organów w sposób sprzeczny z prawem.
Sąd stwierdza także, że nie może mieć znaczenia zarzut skargi wskazujący na niezgodne z prawem prowadzenie czynności kontrolnych. Akta sprawy tego zarzutu nie potwierdzają, gdyż wskazują, że ustalenie faktycznej powierzchni Użytkowanych przez skarżącą działek przebiegało zgodnie z prawem. Dla oceny legalności działań organów w tym zakresie bez znaczenia pozostaje stwierdzenie skargi wskazujące na posłużenie się przy deklarowaniu obszarów dla ustalenia opłaty danymi pochodzącymi z ewidencji gruntów. Zdaniem Sądu dopłaty przysługują do faktycznie wykorzystywanych obszarów związanych z produkcją rolną, a nie formalnie określonych w ewidencji. Z samego faktu istnienia ewidencji i wykazania w niej powierzchni działek nie może wynikać wniosek o możliwości ustalenia dopłat do gruntów rolnych, jeżeli działki nie są rolniczo wykorzystywane, bądź w ewidencji istnieją dane, które nie odpowiadają danym rzeczywistym.
Zawyżenie o ponad 20 % powierzchni deklarowanej działek dla ustalenia płatności bezpośredniej do gruntów rolnych skutkuje pozbawieniem uzupełniającej płatności obszarowej. Zatem pozbawienie skarżącej tej płatności przy ustalaniu pomniejszonej płatności bezpośredniej jest zgodne z prawem, które traktuje takie orzeczenie jako sankcję za nierzetelne zgłoszenie danych przy składaniu wniosku.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.