Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "PWITD" lub "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:
W dniu 8 października 209 r. w miejscowości [...] policjanci WRD KMP w [...] dokonali kontroli pojazdu samochodowego marki Mercedes Benz o nr rej. [...], którego kierowcą był K.P.. Kontrolowanym pojazdem J. D. (dalej: "skarżący") wykonywał krajowy przewóz drogowy osób z [...] do [...]. W wyniku kontroli stanu technicznego pojazdu stwierdzono nadmierny skok jałowy pedału hamulca, zbyt niską siłę hamowania, zużycie klocków hamulcowych oraz znaczną korozję karoserii w połowie pojazdu.
Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne.
W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 92a ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm.) – dalej: "u.t.d." w zw. z lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ I instancji podał, że ujawniona w trakcie kontroli nieprawidłowość jest oczywista, a samą usterkę układu hamulcowego uznać należy bezsprzecznie za niebezpieczną. Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 110 z późn. zm.), pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Organ podał przy tym, że w realiach opisywanej sprawy nie znalazł jakichkolwiek podstaw do zastosowania art. 92b lub art. 92c i odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.
Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji argumentując, że stwierdzony przez funkcjonariusza policji "nadmierny lub zbyt mały skok jałowy pedału hamulca brak odległości rezerwowej" jest określeniem sprzecznym w sobie i niejasnym, zaś pomiaru siły hamowania i zużycia klocków hamulcowych dokonuje się podczas badania w wyspecjalizowanej stacji diagnostycznej. Kontrolowany pojazd miał ważne badania techniczne, co dodatkowo jest okolicznością podającą w wątpliwości rzetelność ustalenia stanu pojazdu przez funkcjonariusza policji. Ponadto skarżący podniósł, ze kwota nałożonej na niego kary pieniężnej jest zbyt wysoka, gdyż za przejazd z [...] do [...], po odjęciu kosztów, dochód skarżącego wynosi 100 zł.
Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, podzielając w całości stanowisko organu I instancji.
Zdaniem organu odwoławczego decyzja PWITD została wydana po zgromadzeniu niezbędnego zakresu materiału dowodowego oraz po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.". Nałożenie na skarżącego kary pieniężnej było słuszne, gdyż w toku prowadzonego postępowania wykazano w sposób nie budzący wątpliwości, że stwierdzone usterki pojazdu stanowiły usterki niebezpieczne. Kontrolowany przewóz drogowy realizowany był zatem pojazdem stanowiącym zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, funkcjonariusz policji był uprawniony do przeprowadzenia kontroli stanu technicznego pojazdu w spornym zakresie, wykonał jazdę testową i zatrzymał dowód rejestracyjny pojazdu. Wykonana po kontroli ocena stanu technicznego pojazdu nie ma natomiast wpływu na ocenę legalności edycji organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, J. D. wniósł o poddanie kontroli zaskarżonej decyzji GITD. Powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podniósł ogólnikowo, że wzrokowo nie można okrasić siły hamowania ani stanu klocków hamulcowych, a zatem zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Niniejszą sprawę Sąd rozpoznał na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na ogłoszenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, zwiększającą się liczbę stwierdzonych zachorowań, w celu ograniczenia zagrożenia zakażeniem wirusem COVID – 19 zarówno dla stron jak i pracowników Sądu, a przy tym uwzględniając potrzebę rozstrzygnięcia sprawy w możliwie najkrótszym terminie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 11 sierpnia 2020 r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.).
Zaznaczyć jednakże należy, że rozpoznanie sprawy i wydanie wyroku przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, za wyjątkiem braku możliwości ustnego przedstawienia przez stronę swojego stanowiska i samego udziału stron w takim posiedzeniu w jakikolwiek sposób nie wpływa na zakres i przedstawiony wyżej tryb kontroli przeprowadzonej przez skład orzekający. Strony, po doręczeniu im (lub pełnomocnikom) odpisu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału miały dodatkową możliwość przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, o czym zostały pouczone (pkt 3 zarządzenia z dnia 4 listopada 2020 r.). Żadne jednak pisma stron nie wpłynęły.
Po rozpoznaniu sprawy we wcześniej przestawionych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli jest decyzja GITD, którą utrzymano w mocy decyzję WITD o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej w kwocie 2000 zł wobec stwierdzenia podczas kontroli drogowej wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy powołanej już wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do ust. 7 pkt 1 tej regulacji wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy.
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji zgodnie uznały, że zgromadzony materiał dowodowy dał podstawę do nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem posiadającym usterkę opisaną w poz. lp. 9.2 zał.nr 3 do ustawy u.t.d.
Zgodnie z lp.9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za każdy pojazd.
Powyższe naruszenie stwierdzono podczas przeprowadzonej w dniu [...] października 2019 r. kontroli drogowej pojazdu marki Mercedes o nr rej. [...], którym kierował Pan K. P. wykonując przewóz drogowy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Pana J. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą D. J. Firma A. W toku kontroli stanu technicznego ww. autobusu stwierdzono usterki zagrażające bezpieczeństwu. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli drogowej z dnia [...] października 2019 r. i nr [...].
W ocenie organów przeprowadzona kontrola techniczna ww. pojazdu w dniu [...] października 2019 r. wykazała następujące nieprawidłowości: nadmierny lub zbyt mały skok jałowy pedała hamulca (brak odległości rezerwowej), zbyt niską siłę hamulcową, zużycie klocków hamulcowych oraz korozję na łączeniu karoserii.
W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego na podstawie materiału zebranego podczas kontroli drogowej organ prawidłowo stwierdził wykonywanie przez stronę przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę układu hamulcowego zakwalifikowaną jako niebezpieczna. Układ hamulcowy nie spełniał wymogów określonych w §14 i 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów z dnia 31 grudnia 2002 r. (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 2022).
Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2019 r., poz. 2141, dalej rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego opisuje szczegółowo sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody kontroli stanu technicznego. Pozycja 1.1.2 dotycząca stanu pedału hamulcowego/dźwigni ręcznej hamulca i skoku elementu uruchamiającego hamulce opisuje, że nadmierny lub zbyt mały skok jałowy (1.1.2 lit. a) stanowi usterkę zakwalifikowaną do kategorii poważna, pozycja w pkt 1.1.13 opisuje, że nadmierne zużycie klocków lub okładzin (niewidoczny znak granicznego zużycia) stanowi usterkę zakwalifikowaną o kategorii niebezpieczna (1.1.13 lit. a).
Ponadto, zbyt niska siła poszczególnych hamulców jest również kwalifikowana ze względu na sprawność i skuteczność jest kwalifikowana jako usterka poważna lub niebezpieczna (pozycje 1.2-1.4). Usterki poważne stanowią usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania, natomiast usterki niebezpieczne są usterkami powodującymi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszającymi wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu, co jednoznacznie wynika z § 5 ust. 7 pkt 2 i 3 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego.
Co więcej, należy wskazać stosownie do art. 12 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE: W odniesieniu do każdej kontrolowanej pozycji załącznik II przewiduje wykaz możliwych usterek wraz ze wskazaniem ich wagi którym należy się posługiwać w czasie drogowych kontroli technicznych (ust. 1). Usterki stwierdzone podczas drogowej kontroli technicznej pojazdów są klasyfikowane do jednej z następujących kategorii: a) usterki drobne bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lut oddziaływania na środowisko oraz inne drobne niezgodności; b) usterki poważne, które mogą zagrażać bezpieczeństwu pojazdu lub oddziaływać na środowisko lub stwarzać zagrożenie dla innych użytkowników dróg, lub inne istotniejsze niezgodności; c) usterki niebezpieczne stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub oddziaływujące na środowisko (ust. 2).
Pojazd, w którym stwierdzono usterki zaliczane do więcej niż jednej kategorii, o których mowa w ust. 2, klasyfikuje się do najpoważniejszej kategorii usterki. Pojazd, w którym stwierdzono szereg usterek w tych samych obszarach kontroli jakie zidentyfikowano w zakresie kontroli, o której mowa w załączniku II pkt 1, można zaklasyfikować do kolejnej najpoważniejszej kategorii usterek, jeżeli uznano, że połączone skutki tych usterek stwarzają większe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego (ust. 3).
Należy wskazać, że podczas kontroli drogowej w niniejszej sprawie stwierdzono kilka usterek z tej samej kategorii, dlatego słusznie uznano usterki za niebezpieczne.
Skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany pojazdem stanowiącym zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego (dowody: protokół kontroli wraz z załącznikami, notatka urzędowa, pokwitowanie nr [...], protokół przesłuchania kierowcy, dokumentacja fotograficzna - w aktach sprawy).
Uwzględniając powyższe słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1,3 i 7 ustawy o transporcie drogowym i lp. 9.2 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Ze stanowiskiem organów nie zgodziła się strona, która w toku postępowania, a następnie w skardze, konsekwentnie wskazywała, że w momencie wykonywania przewozu pojazd był w pełni sprawny.
Jak wynika z przesłanego przez skarżącego zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu badanie to zostało przeprowadzone w dniu 9 października 2019 r., czyli już po kontroli drogowej i było następstwem obowiązku realizacji pouczeń wskazanych w pokwitowaniu nr [...], wynikających z przepisów prd, tak, aby usunąć przyczynę zatrzymania dowodu rejestracyjnego.
Wykonana już po kontroli ocena stanu technicznego pojazdu nie ma wpływu na ustalenia dokonane w momencie kontroli.
Jednocześnie, w związku z wykrytymi usterkami zatrzymano dowód rejestracyjny pojazdu za pokwitowaniem seria [...]. Po wykonaniu niezbędnych czynności kierujący został zwolniony i poinformowany o zakazie dalszej jazdy tym autobusem.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, jak wynika z pokwitowania nr [...], którego oryginał znajduje się w aktach sprawy, zostało ono wydane w wyniku zatrzymania na podstawie art. 132 ust. 1 pkt 1 prd, w dniu 8 października 2019 r. dowodu rejestracyjnego pojazdu marki Mercedes o numerze rej. [...], a jako powód zatrzymania wskazano: nadmierny lub zbyt mały skok jałowy pedała hamulca, brak odległości rezerwowej, zbyt niska siła hamulcowa, układ auto diagnostyki wskazuje niesprawność. Ponadto, w uwagach o warunkach używania pojazdu wpisano: zakaz, a także zarządzono skierowanie pojazdu na dodatkowe badanie techniczne z powodu zużycia klocków hamulcowych, nadmiernej korozji na łączeniu karoserii.
Analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że stan techniczny autobusu, którym wykonywano międzynarodowy autobusowy i autokarowy zarobkowy przewóz osób w imieniu i na rzecz strony w dniu kontroli nie mieścił się w granicach obowiązujących norm, a stwierdzone usterki układu hamulcowego stanowiły zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, które możliwe były do stwierdzenia przez kontrolującego bez konieczności przeprowadzania badań w stacji diagnostycznej. Uszkodzenia były widoczne gołym okiem i nie potrzeba było do ich oceny wiedzy specjalistycznej. Potwierdza powyższe przede wszystkim protokół kontroli i notatka urzędowa.
Co więcej, wykonywano też jazdę testową, zatem zarzut kontrolowania siły hamowania podczas postoju jest bezpodstawny.
Zauważenia wymaga również, że prawidłowość powyższych ustaleń kontroli potwierdził kierowca, który podpisał jej protokół bez wniesienia zastrzeżeń.
Protokół kontroli w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a. jest dokumentem urzędowym. Dokument ten sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kierowca pełni podczas kontroli rolę jej przedstawiciela. Znajdujący się w aktach sprawy protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia.
W ocenie Sądu, dokonując analizy przytoczonych przepisów w kontekście zarzutów skargi, zgromadzonego materiału dowodowego i argumentacji zaprezentowanej w ocenianych rozstrzygnięciach, zgodzić należy się z organem o zaktualizowaniu się przesłanek pozwalających na przypisanie stronie skarżącej naruszenia opisanego w lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy.
Ustosunkowując się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia przez organy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tut. Sąd za celowe uznał wskazanie, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.).
W badanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia norm postępowania, wskazanych w skardze. W ocenie Sądu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności dokonano zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. prawidłowych czynności procesowych, służących dokonaniu koniecznych ustaleń faktycznych, w stopniu wystarczającym do niewadliwego rozpoznania sprawy. Podkreślenia wymaga, że organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sposób staranny i wnikliwy, w szczególności oparły się na treści protokołu kontroli drogowej, który jest dokumentem urzędowym, korzystający z wiarygodności zawartych w nim ustaleń i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół ów obrazuje stan faktyczny, który stwierdzono w trakcie kontroli. Jak wyżej wskazano sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia.
Ponadto nie można tracić z pola widzenia, że stronie zapewniono czynny udział w niniejszym postępowaniu. Zapewniono jej prawo do wypowiedzenia się i ustosunkowania, co do zebranych materiałów i dowodów oraz prawo zgłaszania żądań, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Tym samym organy wypełniły także zapisy wynikające z art. 10 K.p.a.
W świetle całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, który nie budzi wątpliwości, ocena organów, co do konieczności nałożenia kary pieniężnej nie była dowolna. Dokonując analizy stanu faktycznego nie przekroczono granic swobodnej oceny po myśli art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcia zostały wydane zgodnie z prawem. Uzasadnienie decyzji organu I i II instancji odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Decyzje obu organów sporządzone są w formie czytelnej i zawierają precyzyjne opisy ustalonych naruszeń, dokładną podstawę prawną i wyczerpujące uzasadnienie, umożliwiające stronie, odniesienie się do ustalonych naruszeń.
Uwzględniając zatem wszystkie okoliczności faktyczne sprawy należy stwierdzić, że materiał dowodowy w sposób bezsprzeczny wskazuje na zaistnienie przesłanek wypełniających hipotezę art. 92a ust. 1, 7 i 11 oraz lp. 9.2 załącznika nr 3 u.t.d. i skutkowało nałożeniem na stronę skarżącą kary pieniężnej w łącznej kwocie 2000 zł.
Sąd podziela także stanowisko organów co do braku przesłanek z art. 92b i art. 92c u.t.d.
Rację ma GITD stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie art. 92b ustawy nie znajdzie zastosowania bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca.
Dotyczy to także braku podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 utd za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Zgodnie z tym przepisem: Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Powołany przepis pozwala na uniknięcie odpowiedzialności, wówczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć.
Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez przedsiębiorcę braku wpływu na powstanie naruszenia.
Należy wskazać, że kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Dlatego też - co do zasady - bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz maja za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków (wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 maja 2012 r., sygn. VI SA/Wa 498/12).
Co więcej, zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych finansowa odpowiedzialność administracyjnokarna ma - co do zasady - charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1995 r., III AZP 16/95, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 grudnia 1994 r., SA/Lu 49/94; z dnia 14 października 1998 r., IV SA 1792/96 i z dnia 5 czerwca 2001 r., III SA 2661/00). W niniejszej sprawie organ odwoławczy ustalił, że fakt naruszenia jest bezsporny.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę jako bezzasadną oddalił.