Uzasadnienie
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją [...] z dnia [...] października 2004 roku odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] znak: [...] z dnia [...].11.1995 roku w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wykonania remontu kapitalnego istniejącego budynku na działce 1616 w D. Organ błędnie pouczył strony o środkach zaskarżenia, co spowodowało, że M. W. wniosła w dniu 27 listopada 2004 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zgodnie z tym pouczeniem.
Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 roku [...] sprostowało omyłkę w decyzji poprzez skreślenie pouczenia o przysługującej skardze do WSA i wpisanie następującego pouczenia:
"na niniejszą decyzję służy stronie prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] /.../ w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji". W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wyczerpanie tego środka zaskarżenia jest warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W dniu 10 stycznia 2005 roku M. W. wniosła do sądu pismo, do którego dołączyła kopię w/w decyzji SKO z [...].10.2004 r. oraz w/w postanowienia z dnia [...].12.2004 r. W piśmie zarzuca, że jej zdaniem pomyłka jest celowa. Zarzuca też, że organ pouczył ją w postanowieniu o prawie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie, a jednocześnie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie.
Sąd zważył co następuje.
Zgodnie z przepisem art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Jednak zgodnie z § 3 tego przepisu, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy....
W rozpatrywanej sprawie organ popełnił pomyłkę pouczając stronę mylnie o sposobie zaskarżenia decyzji z 12.10.2004 roku, dlatego działając na zasadzie art. 113 § 1 k.p.a. z urzędu sprostował omyłkę i pouczył o służącym prawie do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie to M. W. otrzymała w dniu 29 grudnia 2004 roku.
Zgodnie z przepisem art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie /§ 1/. Zgodnie z § 2 – przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
Akta wskazują jednoznacznie, że M. W. została prawidłowo pouczona o możliwości wystąpienia o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowieniem z 23 grudnia 2004 r. Nie ma podstaw do przyjęcia, że błędne pouczenie zawarte w decyzji było celowe. Natomiast pouczenie zawarte w postanowieniu otworzyło stronie drogę do kontynuowania postępowania. Strona jednak nie wykorzystała tej możliwości, jednocześnie zamykając sobie drogę do skargi. Bowiem, jak wskazano wyżej, skargę do sądu administracyjnego można wnieść jedynie po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Wskazując na powyższe, Sąd w oparciu o przepis art. 58 § 1 ust. 6 postanowił jak w sentencji.