Uzasadnienie
Zgodnie z art. 1 - ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153. poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż swoim zasięgiem obejmuje ona zarówno normy prawa materialnego jak i procesowego. Owa dyrektywa normatywna obowiązuje także, i to bez żadnych wyjątków, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, zainspirowanej skargą H. Ł., złożoną w trybie art. 101 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym /t. jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm./.
Przedmiotem oceny w niej pozostaje legalność uchwały Rady Miejskiej w P. Nr [...] z dnia 21.06.2001 r., stanowiącej o zmianie uprzednio podjętej przez ten organ Gminy uchwały w sprawie zasad sprzedaży lokali mieszkalnych i bonifikaty przy sprzedaży tych lokali.
Nie mniej jednak z woli ustawodawcy możliwość dokonania takiej oceny w aspekcie merytorycznym, w ramach postępowania sądowego, uzależniona jest od wypełnienia przez skarżącego warunków formalnych takich m. innymi jak zainicjowanie postępowania umożliwiającego organowi dokonanie autokontroli zakwestionowanego aktu, czego wyrazem w tym przypadku jest wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego i dochowanie prawem określonych terminów, co stwarza gwarancje dla bezpieczeństwa obrotu prawnego. Co się tyczy wspomnianego wezwania, to ustawodawca nie określił w tym przypadku żadnych terminów, konsekwencją czego jest to, iż zainteresowany może z nim praktycznie wystąpić w każdym czasie. Inaczej rzecz się ma, jeśli idzie o dalszy tok postępowania, skoro ust. 3 art. 101 powołanej ustawy odsyła w tym przypadku do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to specyficzna regulacja, która w dalszym ciągu obowiązuje, pomimo nowelizacji przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jeżeli zaś tak, to w pełni uprawnione jest stwierdzenie, iż skarga we wspomnianym wyżej trybie może być złożona dopiero wówczas, gdy właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego odmówi, bądź też nie udzieli zainteresowanemu odpowiedzi w terminie jaki obowiązuje organy administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym i który określają zapisy zawarte w art. 35 i 36 k.p.a. Rozwiązanie to kształtujące odrębny tryb od przyjętego w art. 53 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, zwanej dalej w skrócie p.s.a., określa iż bieg terminu do wniesienia skargi w tym przypadku rozpoczyna się w dniu następującym po dniu, w którym skarżącemu została doręczona negatywna odpowiedź na jego wezwanie, bądź też po upływie dwóch miesięcy od dnia wezwaniu organu do usunięcia naruszenia, jeżeli inicjatywa ta pozostała bez odpowiedzi.
Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy należy w pierwszej kolejności odnotować, iż owo wezwanie skarżącej wpłynęło do organu w dniu 7.08.2003 r., zaś Przewodniczący Rady Miejskiej w P. powiadomił ją o jego nieuwzględnieniu pismem z dnia 2.12.2003 r. W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tegoż pisma skarżącej. Bez względu jednak na to należy stwierdzić, iż wobec upływu dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy z dniem 7.10.2003 r. w dniu następnym rozpoczął swój bieg termin 30 dniowy określony w art. 53 § 1 p.s.a., w ramach którego skarżąca winna była wystąpić ze skargą. Pogląd ten co do zasady jest powszechnie akceptowany zarówno w doktrynie /vide: Tadeusz Woś, Hanna Krysiak-Molczyk i Marta Romańska - Postępowanie sądowo administracyjne - Warszawa 2004 r. str. 210/ jak i orzeczenie, którego koronnym wyrazem jest uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 4.05.1998 r. sygn. akt FPS 1/98 /ONSA 1998 Nr 3, poz. 78/, która pomimo zmiany stanu prawnego w warstwie procesowej, co do zasady zachowała swoją aktualność.
Jeżeli zaś tak, to skoro skarżąca ze swoją skargą na przedmiotową uchwałę wystąpiła w dniu 5.02.2004 r., a zatem po upływie terminu do jej wniesienia, skarga ta z mocy zapisu zawartego w art. 58 § 1 pkt 2 p.s.a. podlega odrzuceniu.