Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję A. sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "Spółka") zawarła skierowany do organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zgłoszone żądanie podała ogólnikowo, że uiszczenie nałożonej kary pieniężnej może spowodować utratę płynności finansowej Spółki oraz wyrządzić "znaczną i nieodwracalną szkodę", co z kolei może doprowadzić do "dalej idących negatywnych skutków". Przeciwko Spółce prowadzonych jest bowiem szereg odrębnych postępowań w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych, a na podstawie dotychczas wydanych decyzji w tym przedmiocie, względem skarżącej wszczęto liczne postępowania egzekucyjne.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...]odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na Spółkę nałożono karę pieniężną podlegającą egzekucji, a decyzje wydane w tym przedmiocie są ostateczne. Niemniej, na podstawie przedstawionej przez skarżącą argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niej wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary. We wniosku nie wykazano, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji może negatywnie wpłynąć na sytuację majątkową Spółki i dlatego Sąd nie miał możliwości dokonania w stosunku do niej ustaleń przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Nie wykazano bowiem, aby Spółka nie dysponowała środkami finansowymi na uiszczenie należności objętej tak zaskarżoną decyzją, jak i należności wynikających z innych decyzji.
W szczególności nie jest wiadome, ile względem Spółki wydanych zostało decyzji o wymierzeniu kar pieniężnych, ile z nich zostało już wykonanych, w ilu sprawach sądy administracyjne wstrzymały wykonanie decyzji oraz relacji tych danych w odniesieniu do stanu majątkowego Spółki. Twierdzenia Spółki zawarte we wniosku są zaś zbyt ogólne, aby na ich podstawie uznać, że zapłata należności wynikająca z zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Podobnie nadesłane kserokopie zawiadomień o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej nie stanowią same w sobie dowodu, że skarżąca nie posiada środków pieniężnych na wykonanie zaskarżonej decyzji. Zwłaszcza, że w świetle informacji zawartych w odpisie pełnym z KRS nie wynika, aby ogłoszono upadłość Spółki.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.