Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 września 2016 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odmówił przyznania D.K. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na opisaną w sentencji postanowienia decyzję. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 16 września 2016 r. wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu, przy czym odbiór przesyłki pokwitował adresat osobiście (zwrotne potwierdzenie odbioru karta 28 akt sądowych).
W dniu 28 września 2016 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego z dnia 19 września 2016 r., nadane w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 27 września 2016 r., w którym zażądał on umorzenia kosztów postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Pismo z dnia 23 września 2016 r. zawierające tożsame żądanie, nazwane odwołaniem, skarżący skierował do Ministra Sprawiedliwości, który następnie przesłał je do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skąd w dniu 12 października 2016 r. zostało wyekspediowane za pośrednictwem placówki pocztowej operatora wyznaczonego na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 zd. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Jak wynika zaś z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Po myśli art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Sąd wyjaśnia, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, iż o zakwalifikowaniu pisma nie decyduje jego nazwa, lecz treść (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 1089/15, wyrok NSA z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1858/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd zatem potraktował wniosek skarżącego o "umorzenie kosztów postępowania sądowego" z dnia 19 września 2016 r. złożony w następstwie doręczenia mu postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 września 2016 r. jako sprzeciw od tego postanowienia, zaś pismo z dnia 23 września 2016 r. jako uzupełnienie sprzeciwu. Takie stanowisko wynika z faktu, że sprzeciw jest środkiem prawnym właściwym do kwestionowania w toku instancji postanowienia wydanego przez referendarza sądowego wydanego w przedmiocie prawa pomocy, a z treści ww. pism wynika, że taka była intencja skarżącego. Ponadto procedura sądowoadministracyjna nie przewiduje instytucji umorzenia kosztów postępowania sądowego.
Sprzeciw z dnia 19 września 2016 r. został nadany przez skarżącego w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 27 września 2016 r., podczas gdy termin do dokonania tej czynności upływał z dniem 23 września 2016 r. Powyższe ustalenia prowadzą więc do wniosku, że skarżący wniósł sprzeciw z uchybieniem siedmiodniowego terminu. Pismo z dnia 23 września 2016 r. zostało nadane w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 26 września 2016 r. na adres podmiotu niewłaściwego - Ministra Sprawiedliwości, który przekazał go do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a ten z kolei na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W takiej więc sytuacji należało uznać, że datą złożenie pisma uzupełniającego sprzeciw z dnia 23 września 2016 r. w tut. Sądzie jest dzień nadania go przez Naczelny Sąd Administracyjny na adres właściwego Sądu, tj. 12 października 2016 r. To pismo zostało więc także nadane po upływie terminu do złożenia sprzeciwu.
Wobec powyższego sprzeciw – jako spóźniony – podlega odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.