Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję MW PP zawarli skierowany od organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając zgłoszone żądanie podali, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż została wydana z naruszeniem art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 471 z późn. zm.). Niezależnie od powyższego skarżący podkreślili, że ich comiesięczne dochody nie dają im możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w ich stanie majątkowym, a tym samym codziennej egzystencji.
Ponadto, zdaniem skarżących, ocena czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z samej swej istoty musi odnosić się do przyszłości.
Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 18 września 2017 r. odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżących nałożono bowiem karę pieniężną podlegającą egzekucji, a wymienione na wstępie decyzje są ostateczne. Niemniej, na podstawie przedstawionej przez stronę skarżącą argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niej wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary. We wniosku nie zawarto bowiem żadnego uzasadnienia co do sytuacji majątkowej skarżących i dlatego Sąd nie miał możliwości dokonania w stosunku do nich ustaleń przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa.
Skarżący nie podjęli chociażby próby wykazania swojego stanu majątkowego, w tym comiesięcznych dochodów oraz posiadanych oszczędności, czym uniemożliwili weryfikację sformułowanej w uzasadnieniu wniosku argumentacji o braku możliwości zapłacenia kary pieniężnej bez zagrożenia zapewnienia sobie codziennej egzystencji. Nie jest również wiadome, w jakim kontekście skarżący ogólnie wskazali, że ocena wystąpienia w danej sprawie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa musi odnosić się do przyszłości, gdyż z natury rzeczy jest to oczywiste, zaś skarżący nie sprecyzowali kierunku takiej weryfikacji.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.