Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu [.] z dnia [.] kwietnia 2016 r. nr [.] o skierowaniu GL, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B i C, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
W odpowiedzi na skargę Kolegium nie odniosło się do powyższego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwanej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Instytucja ochrony tymczasowej znajduje zastosowanie do aktów lub czynności cechujących się atrybutem wykonalności, czyli nadawania się do realizacji uprawnień lub obowiązków wynikających z danego aktu w sposób dobrowolny lub przymusowy. Wniosek o wstrzymanie winien być należycie umotywowany pod kątem zdarzeń określonych w art. 61 § 3 Ppsa, jakkolwiek - mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13 - Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznanie wniosku odbywa się jednak bez oceny zasadności skargi.
Decyzja będąca przedmiotem skargi jest aktem administracyjnym spełniającym przesłanki do wstrzymania jego wykonania, choć jej realizacja nie jest obarczona przymusem egzekucji, gdyż zastosowanie się do jej rozstrzygnięcia pozostaje jedynie w gestii strony. Dopiero następczym skutkiem nieprzedstawienia orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdem może być wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy (zob. art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami). W przypadku zaś stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem wydana może być decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami (zob. art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami). Niemniej, analiza wniosku przez pryzmat dyspozycji art. 61 § 3 Ppsa nie pozwoliła na jego uwzględnienie, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia zdarzeń w nim określonych.
Poddanie się bowiem badaniu lekarskiemu na skutek skierowania wydanego na podstawie przepisów ustawy o kierujących pojazdami stanowić będzie tylko zwykłą konsekwencję wykonania decyzji i samoistnienie nie łączy się z żądanymi innymi dolegliwościami, a w każdym bądź razie nie zostały one przez wnioskodawcę w żaden sposób uprawdopodobnione. Uwzględniając nawet ewentualne koszty badania i dojazdu na nie trudno rozpatrywać je pod kątem zdarzeń z art. 61 § 3 Ppsa, ponieważ nie jest znana sytuacja majątkowa skarżącego. Każda natomiast osoba ubiegająca się o uprawnienia do kierowania pojazdami lub je posiadająca musi cechować się odpowiednim stanem zdrowia (zob. art. 3 ust. 1 ww. ustawy) i musi liczyć się, jak to jednoznacznie wynika z przepisów Ukp (zob. art. 75 i art. 99), a poprzednio z ustawy – Prawo o ruchu drogowym (art. 87 i art. 122), z koniecznością poddania się takiej ocenie w pewnych sytuacjach.
W takiej sytuacji, wobec braku uprawdopodobnienia możliwości wystąpienia przed zakończeniem postępowania sądowego okoliczności określonych w dyspozycji art. 61 § 3 Ppsa, na podstawie powołanego przepisu postanowiono o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.