Uzasadnienie
Wniesioną skargą E. G. zaskarżyła niezgodne z prawem rozpatrzenie przez Wójta Gminy [...] jej wniosku o wydanie dokumentów, dot. położonej w B. działki nr 2686.
Pismem z dnia 3 września 2014 r. skarżąca cofnęła skargę, co uzasadniła czynnościami podjętymi przez Wojewodę [...] i Instytut Pamięci Narodowej – Oddziałową Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu [...] oraz uzyskanymi z Archiwum Państwowego – Oddział [...] dokumentami świadczącymi, że jej ojciec był mieszkańcem B., gdzie miał nieruchomość.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną.
W oświadczeniu o cofnięciu skargi, skarżąca powołując się na opisane wyżej okoliczności, wskazała, że jej rozpoznanie nie jest konieczne. Oświadczenie to należy odnieść do wynikającej z treści przytoczonego przepisu i obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozycyjności, rozumianej jako prawo stron postępowania do rozporządzania jego przedmiotem oraz uprawnieniami, jakie przysługują im na mocy przepisów procesowych.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W związku z powyższym, wobec braku stwierdzenia przez Sąd ustawowych przesłanek wyłączających skuteczność oświadczenia strony skarżącej, postanowiono jak w sentencji.