Uzasadnienie
Prokurator Rejonowy w [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2009r. znak: [...], która uchylała decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. znak: [...] i umarzała postępowanie pierwszoinstancyjne. Ta ostatnia decyzja ustalała opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego wybudowaniem urządzenia infrastruktury technicznej w postaci kanalizacji sanitarnej, zobowiązując do jej uiszczenia na rzecz Gminy Miejskiej [...] J. G. i M. G. W piśmie, które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 6 kwietnia 2010r. strona skarżąca cofnęła powyższą skargę, wnosząc o umorzenie postępowania sądowego. W motywach podniosła, że uchwała Rady Miejskiej w [...] określająca stawkę opłaty adiacenckiej nie została - jak to jest wymagane w przypadku aktów prawa miejscowego - ogłoszona w dzienniku urzędowym województwa. Jako akt nieobowiązujący nie mogła zatem stanowić podstawy ustalenia przedmiotowej opłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej następnie P.p.s.a., skarżący ma prawo cofnąć złożoną przez siebie skargę. Oświadczenie w tym przedmiocie jest wiążące dla sądu, który zobligowany jest jednak do uznania go za niedopuszczalne w sytuacji, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu czy też czynności dotkniętych wadą nieważności.
Konsekwencją procesową skutecznego cofnięcia skargi jest obowiązek umorzenia postępowania sądowego, które zostało nią zainicjowane, co wynika z brzmienia art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Uwzględniając powołane regulacje prawne oraz okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że postępowanie wszczęte na skutek skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na wymienioną na wstępie decyzję SKO podlega umorzeniu. Jak bowiem wyżej zaznaczono, podmiot składający skargę cofnął ją w piśmie z dnia 6 kwietnia 2010r. W ocenie Sądu, brak jest natomiast okoliczności, które wskazywałyby na konieczność uznania tego oświadczenia za niedopuszczalne.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 P.p.s.a.