Uzasadnienie
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. S.A. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] ustalającą na rzecz E. C. odszkodowanie w kwocie 3757,50 zł z tytułu nabycia przez Skarb Państwa z dniem 1 czerwca 2003 r., z mocy prawa, własności nieruchomości położonej w miejscowości N., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr 339/5 o pow. 0,0435 ha, wchodzącej w skład linii kolejowej nr [...] oraz zobowiązującej A. S.A. do wypłaty ustalonego odszkodowania.
Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.).
Z akt sprawy wynika, że w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 768/09 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] ustalającą na rzecz E. C. odszkodowanie w kwocie 3 757,50 zł z tytułu nabycia przez Skarb Państwa z dniem 1 czerwca 2003 r., z mocy prawa, własności nieruchomości położonej w miejscowości N., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 339/5 o pow. 0,0435 ha, wchodzącej w skład linii kolejowej nr [...] oraz zobowiązującej A. S.A. do wypłaty ustalonego odszkodowania. Wyrok ten stał się prawomocny.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organy nie poczyniły stosownych ustaleń faktycznych, czy grunt wchodzący w skład linii kolejowych, pozostawał do dnia 31 maja 2003 r. w posiadaniu samoistnym A. S.A. lub jej poprzedników prawnych nieprzerwanie przez okres co najmniej 30 lat - co stanowi negatywną przesłankę ustawową, stanowiąca przeszkodę do przyznania odszkodowania. Sąd uznał, że w podanym zakresie organy naruszyły art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a. winien uzupełnić materiał dowodowy i ustalić od jakiej konkretnie daty A. S.A. lub jej poprzednicy prawni są nieprzerwanie samoistnymi posiadaczami działki nr 339/5. W uzasadnieniu wyroku WSA podzielił także pogląd organów, według którego w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek E. C. został złożony w ustawowym terminie przewidzianym w art. 37 a ust. 7 (1.06.2003 -31.12.2007).
W ocenie Sądu z przepisu powyższego w powiązaniu z art. 132 ust. 2 u.g.n. nie wynika także, aby wnioski o odszkodowanie powinny być złożone jednocześnie przez wszystkich współwłaścicieli, stąd nie można wykluczyć sytuacji, że niektórzy z nich takiego wniosku nie złożą, albo złożą go po upływie ustawowego terminu.
Wojewoda [...] rozpatrując sprawę ponownie decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., opisaną na wstępie, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r.
W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że wykonał zalecenia Sądu wyrażone w powyższym wyroku i ustalił, że A. S.A. nie posiadają obecnie ani decyzji lokalizacyjnej, ani też decyzji o pozwoleniu na budowę budynku stacyjnego usytuowanego na działce nr 339/5. W odniesieniu do tego obiektu dysponują jedynie wypisem z ewidencji środków trwałych, prowadzonych przez A. S.A., z której wynika, że przedmiotowy budynek stacyjny z urządzeniami oświetlenia zewnętrznego został wybudowany w 1980 r. Organ odwoławczy przyjął, że A. S.A. lub jej poprzednicy prawni stali się posiadaczami samoistnymi działki nr 339/5, położonej w N., z chwilą jej zabudowy budynkiem stacyjnym [...], czyli od 1980 r. W związku z tym do dnia 31 maja 2003 r. byli nieprzerwanie samoistnymi jej posiadaczami przez okres 23 lat. Z tych względów Wojewoda stwierdził, że w sprawie tej nie zachodzi negatywna przesłanka, stanowiąca przeszkodę do przyznania odszkodowania, o której mowa w art. 37 a ust. 7 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "A." (Dz. U. Nr 84, poz. 948, z późn. zm.), ponieważ nieruchomość ta do dnia 31 maja 1990 r. pozostawała w posiadaniu samoistnym A. S.A. lub jej poprzedników prawnych przez okres krótszy aniżeli 30 lat.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła A. S.A. w W., wnosząc o uchylenie jej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca spółka zarzuciła, że decyzja objęta skargą narusza przepis art. 37 a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "A.".
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie jest organem administracyjnym i nie ma obowiązku pouczania nikogo o przysługujących mu uprawnieniach. Natomiast ewentualne i domniemywane wprowadzanie przez A. S.A. kogokolwiek w stan, w którym osoba taka może mieć wątpliwości co do stanu czy zakresu swoich praw, może być oceniane co najwyżej w procesie cywilnym, a nie w postępowaniu, które ma być prowadzone w granicach i na podstawie prawa. Podniesiono, że jeżeli przepis ustawy jest sformułowany niezrozumiale lub niedbale, to odpowiedzialność z tego tytułu ponosi Skarb Państwa – Minister Skarbu Państwa, a nie Spółka Akcyjna - pod firmą A. Zwrócono uwagę, że spółka ta nie jest w omawianym zakresie organem w postępowaniu administracyjnym i nie podlega zasadom tego postępowania.
Reasumując skarżąca wskazała, że datą złożenia wniosku, a więc żądania wszczęcia postępowania będzie data jego wpływu do właściwego organu administracji publicznej. Najwcześniejszą datą jego złożenia w niniejszej sprawie może być dzień 21 lutego 2008 r., a więc data wstąpienia pełnomocnika składającej wniosek do postępowania i podjęte przez niego dalsze czynności w sprawie. Tym samym nawet w tym wypadku termin określony w art. 37a w/w ustawy nie został dochowany.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że w sprawie tej nie było podstaw do prowadzenia postępowania odszkodowawczego, gdyż wniosek o jego przyznanie został złożony po upływie ustawowego terminu – podniósł, że zarzut w tym zakresie był już przedmiotem badania WSA w Rzeszowie w toku poprzedniego postępowania, co znalazło odzwierciedlenie w wyroku tegoż Sądu z dnia 17 grudnia 2009 r. wyżej opisanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sądu rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Stan faktyczny sprawy jest następujący;
Działka nr 339/5 o pow. 0,0435 ha, położona w miejscowości N., stanowiła własność S. C., który zmarł w dniu 10.11.2003 r.
Spadek po nim, na podstawie ustawy, nabyły po połowie córki E. C. i M. L. /postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 30.06.2004 r., sygn. akt [...]/.
Ostateczną decyzją z dnia [...].03.2008 r., Nr [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 37a ustawy z dnia 8.09.2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "A." stwierdził, że działka nr 339/5 jest zajęta pod linię kolejową nr [...] i pozostawała w dniu 28.02.2003 r. we władaniu A. S.A. i w związku z tym stwierdził, że w/w działka z dniem 1.06.2003 r. z mocy prawa stała się własnością Skarbu Państwa, zaś A. S.A. nabyły z mocy prawa z dniem 1.06.2003 r. prawo użytkowania wieczystego gruntu tej działki na okres 99 lat, licząc od dnia 1.06.2003 r. oraz prawo własności budynku [...] i urządzenia oświetlenia zewnętrznego, zlokalizowanego na tym gruncie.
Pismem, opatrzonym datą 18.09.2007 r., skierowanym na adres "A., Spółka Akcyjna w P.", E. C. nadmieniła, że wraz z siostrą M. L. są współwłaścicielkami działki nr 339/5 na której usytuowana jest stacja kolejowa [...] i w związku z tym żąda "odszkodowania za okres 3 lat wstecz za korzystanie z działki bez tytułu prawnego:". Na to pismo odpowiedział Dyrektor Zakładu [...] w R., który pismem z dnia 3.10.2007 r., znak: [...] poinformował E. C., że w przedmiotowej sprawie powinna zwrócić się A. S.A. Oddział [...] w K. Pismem z dnia 12.10.2007 r., skierowanym na wskazany adres, E. C. powtórzyła treść poprzedniego pisma z dnia 18.09.2007 r.
A. S.A. Oddział [...] w K., skierował do E. C. odpowiedź zawartą w piśmie z dnia 26.10.2007 r., znak: [...] w której podano, że A. S.A. Oddział [...] w K. złożył w dniu 20.06.2006 r. wniosek do Wojewody [...] na podstawie art. 37a ustawy z dnia 8.09.2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "A." o stwierdzenie nabycia prawa własności przedmiotowej nieruchomości oraz stwierdzenie nabycia z tym dniem przez A. S.A. prawa użytkowania wieczystego. Odszkodowanie za nabycie własności gruntu przez Skarb Państwa /po wydaniu decyzji przez Wojewodę/ będzie ustalone i wypłacone /przez A./ według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek dotychczasowego właściciela złożony do Starosty [...]. Dodano, że postępowanie uwłaszczeniowe prowadzone jest w Urzędzie Wojewódzkim [...] – Delegatura [...] pod sygnaturą [...].
W związku z otrzymaną odpowiedzią pełnomocnik E. C. /adw. L. K./, pismem z dnia 21.02.2008 r. zwrócił się do Wojewody [...] o przyznanie odszkodowania i nadmienił, że jego mocodawczyni roszczenie o odszkodowanie już w dniu 18.09.2007 r. skierowała do A. S.A., a następnie do A. S.A. Oddziału [...] w K., zatem jego zdaniem dotrzymała terminu zgłoszenia roszczenia odszkodowawczego przewidzianego w ustawie z dnia 8.09.200 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "A.". Do pisma tego dołączył pisma Zakładu [...] z dnia 3.10.2007 r. i A. S.A. Oddziału [...] w K. z dnia 26.10.2007 r.
Postanowieniem z dnia [...].03.2008 r., Nr [...], Wojewoda na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał wniosek E. C. o wypłatę odszkodowania za działkę nr 339/5 do właściwości Starosty [...].
W piśmie dnia 28.04.2008 r., skierowanym do Starosty Powiatowego, E. C. stwierdziła, że jest pełnomocnikiem siostry M. L. i wniosła o przyznanie siostrze odszkodowania odpowiadającego wartości jej udziału we współwłasności działki nr 339/5. Do pisma tego dołączyła pełnomocnictwo notarialne z dnia 25.02.2008 r., Rep. A nr [...], sporządzone w Kancelarii Notarialnej w P. przez notariusza J. O. Decyzją z dnia [...].09.2008 r., Nr [...] Starosta [...] stwierdził, że M. L. roszczenie o odszkodowanie za nieruchomość położoną w N., oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr 339/5 o pow. 0,0435 ha, zajętą pod linię kolejową nr [...] nie przysługuje, gdyż wniosek o odszkodowanie został złożony po dniu 31.12.2007 r.
Wartość działki gruntowej nr 339/5, o pow. 0,0435, według stanu na dzień 1.06.2003 r. i cen rynkowych obowiązujących w dacie wydania decyzji przy zastosowaniu podejścia porównawczego metody porównywania parami ustalił rzeczoznawca majątkowy Z. S., który sporządził operat szacunkowy. Wartość tej działki /gruntu/ określił na kwotę 7515 zł, E. C. przyznano odszkodowanie w kwocie 3757,50 odpowiadające jej udziałowi we współwłasności ułamkowej (w ½ części).
Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Starosta [...]: ustalił odszkodowanie za nieruchomość położoną w N. oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr 339/5 o pow. 0,0435 ha, zajętą pod linię kolejową nr [...] w wysokości 7 515 zł i zobowiązał A. S. A. do jednorazowej wypłaty ½ części tego odszkodowania na rzecz E. C. córki Z. i S., która w dniu 28.02.2003 r. była współwłaścicielką w ½ części w/w nieruchomości kwota 3 757, 50 zł miała zostać wypłacona w terminie 14 dni od daty kiedy decyzja stanie się ostateczna.
Wysokość odszkodowania została ustalona w oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego Z. S. w sierpniu 2008r.
Odwołanie od tej decyzji w imieniu A. S.A. w W. – Oddział [...] w K. odpisał i złożył radca prawny Ł. S. z Kancelarii Radcy Prawnego w K. Do odwołania załączone zostało pełnomocnictwo do występowania w sprawie z wniosku E. C. przed wszystkimi organami właściwymi o wypłatę odszkodowania podpisane jednoosobowo przez Dyrektora Oddziału [...] w K. – jednostki organizacyjnej nie mającej odrębnej zdolności prawnej A. S.A. w W. Wraz z w/w pełnomocnictwem do odwołania załączone zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego kserokopie: odpisu pełnego z KRS- rejestru przedsiębiorców dotyczący A. Spółki Akcyjnej w W. oraz wypisu aktu notarialnego Rep. [...] z dnia 8 stycznia 2009 r. sporządzonego przez E. P. notariusza w W. Z wypisu aktu notarialnego wynika, że członkowie zarządu spółki P. O. i P. P. udzielili pełnomocnictwa 4 osobom wymienionym w jego treści, sprawującym funkcje dyrektora oraz zastępców dyrektora A. S.A. w W. Oddziału [...] w K. – w zakresie opisanym w zasadzie w § 1. W treści § 2 ust. 3 zostało zastrzeżone, iż do dokonywania czynności, o których mowa w § 1 wymagane jest współdziałanie dwóch upoważnionych osób z wyłączeniem czynności, o których mowa w § 1: w ust. 1 pkt 10, w ust. 2 i w ust.
3. W zakresie § 1 pkt 9 (a więc nie mieszczącym się w wyłączeniach z § 2 i § 3 aktu notarialnego) mieści się reprezentowanie spółki wobec władz i urzędów, osób prawnych i fizycznych, w sądach oraz w postępowaniach egzekucyjnych.
Wojewoda [...] rozpoznał wniesione odwołanie i decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 768/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił tę decyzję Wojewody. Odnosząc się do zarzutów skargi złożonej przez A. S.A. w uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił stanowisko organów i wskazał, że z uwagi na niejasne w tym względzie zapisy w art. 37 a ust. 7 ustawy złożenie wniosku do podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania przed 31.12.2007 r. powinno być uznane za złożone w ustawowym terminie. Sąd podkreślił, że nie bez znaczenia jest okoliczność, że A. S.A. w piśmie z dnia 26.10.2007 r. poinformowała E. C., że "Odszkodowanie za nabycie własności gruntu przez Skarb Państwa /po wydaniu decyzji przez Wojewodę/ będzie ustalone i wypłacone /przez A./ według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek dotychczasowego właściciela gruntu złożony do Starosty [...]. Postępowanie wywłaszczeniowe prowadzone jest w Urzędzie Wojewódzkim [...] Delegatura [...] pod sygnaturą [...]".
Na podstawie takiej informacji wnioskodawczyni mogła być przekonana, że wniosek o odszkodowanie może być złożony dopiero po wydaniu decyzji przez Wojewodę, potwierdzającej, że działka nr 339/5 stała się własnością Skarbu Państwa. W ocenie Sądu niejasne unormowanie prawne nie da się również pogodzić z art. 21 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP.
Sąd wyraził także pogląd, że brak uzasadnionych podstaw do przyjęcia, iż wniosek o odszkodowanie powinni złożyć jednocześnie wszyscy dotychczasowi współwłaściciele w częściach ułamkowych. Decyzja zaś Starosty [...] z dnia [...].09.2008 r., nr [...] stwierdza jedynie, że druga współwłaścicielka – M. L. utraciła roszczenie odszkodowawcze, bo złożyła wniosek po terminie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy miał uzupełnić materiał dowodowy i ustalić od jakiej konkretnie daty A. S.A. lub jej poprzednicy prawni są nieprzerwanie samoistnymi posiadaczami działki nr 339/5.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...].11.2010 r. Wojewoda [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. S.A. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Zasadniczą kwestią, która umknęła uwadze organu odwoławczego było oparcie zaskarżonej decyzji na operacie szacunkowym z sierpnia 2008 r. Zgodnie z przepisem art. 37 a ust. 7 ustawy odszkodowanie ma być ustalone i wypłacone według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości (...). Te przepisy zawiera ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarowaniu nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2010 r., Nr 102 poz. 651 z późn. zm. – zwane dalej u.g.n.). Według art. 156 ust. 3 u.g.n. operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Z ustępu 4 wynika, że operat szacunkowy może być wykorzystany po upływie w/w okresu po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził.
Organ II instancji rozpoznając sprawę na skutek odwołania ma obowiązek rozpatrzyć sprawę na nowo. Tymczasem swoją decyzje Wojewoda oparł na nieaktualnym operacie szacunkowym, bo brak na nim jakiejkolwiek klauzuli dotyczącej aktualizacji zgodnie z art. 156 ust. 4 u.g.n. Zaniechanie w tym przedmiocie wskazuje na naruszenie w/w przepisów u.g.n.
Ponadto w ocenie Sądu Wojewoda rozpoznał odwołanie wniesione przez radcę prawnego, który nie wykazał umocowania do reprezentowania strony. Stroną w tym przypadku zgodnie z art. 29 k.p.a. w zw. z art. 30 § 1 k.p.a. jest osoba prawna –A. Spółka Akcyjna w W. Strona – według art. 32 k.p.a.- co do zasady może działać przez pełnomocnika. Przedłożone wraz z odwołaniem pełnomocnictwo udzielone jednoosobowo przez Dyrektora Oddziału [...] H. K. w świetle treści pełnomocnictwa udzielonego przez dwóch członków zarządu A. S.A. w W. nie uprawniało legitymującego się nim radcy prawnego do działania w postępowaniu administracyjnym w imieniu strony w charakterze pełnomocnika. Zgodnie bowiem z zapisami § 2 ust. 3 oraz ust. 1 w związku z § 1 pkt 9 pełnomocnictwa z dnia 8 stycznia 2009 r. zawartego w akcie notarialnym Rep. [...] do skutecznego udzielenia także dalszego pełnomocnictwa niezbędne jest współdziałanie dwóch z czterech osób wymienionych w jego treści. Działanie w imieniu spółki w postępowaniu administracyjnym nie zostało bowiem objęte wyłączeniem z § 2 ust. 3 aktu notarialnego.
Konieczne było więc uprzednie wezwanie radcy prawnego do przedłożenia prawidłowego pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu odwoławczym, w tym do złożenia odwołania. Jest to brak formalny, który powinien i może być usunięty.
Nie mogły natomiast odnieść zamierzonego skutku zarzuty skarżącej spółki zawarte w skardze. Problemy te zostały bowiem już w sposób wiążący rozstrzygnięte przez tut. Sąd, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku z dnia 17.12.2009 r. w sprawie II SA/Rz 768/09. Zgodnie zaś z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Wyrok z dnia 17.12.2009 r. jest prawomocny i poglądy, które tam zostały wyrażone mają charakter wiążący. Nie są kwestionowane i nie budzą wątpliwości ustalenia w zakresie okresu posiadania przez skarżącą jej poprzednika prawnego nieruchomości, za którą ma być przyznane odszkodowanie.
Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c P.p.s.a.
W dalszym postępowaniu organ w pierwszej kolejności wezwie radcę prawnego do przedstawienia pełnomocnictwa wykazującego umocowanie do reprezentowania w postępowaniu odwoławczym A. S.A. w W., a w razie uzupełnienia tego braku zwróci się do rzeczoznawcy majątkowego o potwierdzenie jego aktualności stosownie do art. 156 ust. 4 u.g.n.