Uzasadnienie
B. P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy[ [...] z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] o wymeldowaniu wyżej wymienionej z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w [...].
Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwana dalej "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Takim pismem jest m.in. skarga. Nadto stosownie do treści art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa.
Z uwagi na braki fiskalne i formalne skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 sierpnia 2016 r. Sąd wezwał B. P. – reprezentowaną przez pełnomocnika r. pr. D. D. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz do nadesłania pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądami administracyjnymi lub przed sądami administracyjnymi, zgodnie z art. 35 P.p.s.a., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej i odebrane w dniu 2 września 2016 r., przy zachowaniu rygorów przewidzianych w P.p.s.a.
W zakreślonym terminie, w dniu 7 września 2016 r. skarżąca – działająca przez pełnomocnika złożyła pismo, w którym oświadczyła, że wycofuje swoją skargę. Wyjaśniła, że nie chce kontynuować rozpoczętego postępowania i chce skorzystać z prawa do cofnięcia skargi. Jednocześnie zawnioskowała o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, przez co rozumieć należy spełnienie przez nią określonych w ustawie warunków fiskalnych i formalnych, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe.
Przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. zawiera dyspozycję zgodnie z którą skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Podobne skutki dotyczą nieuzupełnienia w terminie braków formalnych w postaci pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
B. P., zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, mimo wskazania o uzupełnienie jakich braków się ją wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie wykonania tej czynności, nie uczyniła zadość wezwaniu i nie uiściła wpisu sądowego ani nie nadesłała żądanego dokumentu pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu.
Zamiast powyższego skarżąca w dniu 7 września 2016 r. złożyła pismo, w którym oświadczyła, że cofa swoją skargę na decyzję Wojewody.
Ustosunkowując się do powyższego wniosku stwierdzić należy, że zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zauważyć należy, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego jest dopuszczalne tylko wówczas gdy skarga jest wniesiona skutecznie tj. nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. post. NSA z 10.06.1987r., sygn. akt SA/Gd 537/87 – publ.
w OSP 1990, nr 4, poz. 207).
W przedmiotowej sprawie skarga obarczona jest brakami fiskalnymi i formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. Do takich braków należy zaliczyć brak wpisu sądowego oraz brak dokumentu pełnomocnictwa (wierzytelnego odpisu). Wobec powyższego skarga w niniejszej sprawie podlegać musi odrzuceniu, niezależnie od złożonego wniosku o jej cofnięcie.
W tej sytuacji Sąd, mając na względzie powyższe rozważania, wobec braku podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o cofnięcie skargi, działając na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 i art. 46 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.