Uzasadnienie
Zarządzeniem z 22.11.2011 r. wezwano skarżącego J.S. do uzupełnienia braku fiskalnego skargi przez uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100 zł. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy przez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z 9.02.2012 r. referendarz sądowy odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Od postanowienia tego J.S. wniósł w przepisanym terminie sprzeciw. Następnie pismem z 18.02.2012 r., uzupełnionym pismem z 3.03.2012 r. oraz z 15.03.2012 r. cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. Poz. 270 z 2012 r., dalej zwana "P.p.s.a.") w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu postanowienie referendarza w przedmiocie prawa pomocy traci moc. Sąd rozpoznaje wniosek na nowo.
Z przepisu art. 63 i art. 64 § 3 P.p.s.a. wynika, że postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek, jeżeli ustawa tak stanowi, a stosuje się do niego odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 60 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a. skarżący może cofnąć wniosek, a czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie wniosku za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skuteczne cofnięcie wniosku wymaga umorzenia postępowania w zakresie z niego wynikającym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że powołane wyżej przepisy mają zastosowanie do wniosku o przyznanie prawa pomocy, którego dysponentem jest wnioskodawca. Wobec jego cofnięcia oraz nie stwierdzenia przez Sąd z urzędu negatywnych przesłanek z art. 60 P.p.s.a. należało postępowanie w tym zakresie umorzyć, o czym orzeczono w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 i art. 63 oraz 64 § 3 P.p.s.a.