Uzasadnienie
W skardze do Sądu na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego umarzającą postępowanie w sprawie budowy zbiornika na ścieki, na działkach o nr ewid. 1206 i 1208/8 w S., Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając złożonego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Podstawowymi warunkami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są: jego uzasadnienie a ponadto posiadanie przymiotu wykonalności przez wnioskowany o wstrzymanie akt.
W ocenie Sądu żaden z warunków nie został spełniony.
Wniosek nie został uzasadniony, a w ocenie Sądu brak jest również podstaw do wstrzymania wykonania decyzji z urzędu, w myśl postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 9/13, zgodnie z którym brak stosownego uzasadnienia nie zwalnia Sądu od jego rozpatrzenia przy uwzględnieniu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, gdyż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Przedmiotem wstrzymania, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Należy zaakcentować, że chociaż każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy bowiem rozumieć spowodowanie - w sposób dobrowolny lub przymusowy (w drodze egzekucji administracyjnej) takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. np. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Akcentuje się, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie kwalifikują się do wykonania akty, które dla sprowadzenia stanu w nich określonego nie wymagają żadnych czynności ze strony adresata bądź podmiotu uprawnionego. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Akt podlega wykonaniu, jeżeli dokonuje zmian w zakresie praw lub obowiązków strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 431/07, Lex nr 471074).
W ocenie Sadu przymiotu wykonalności nie posiada decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie budowy zbiornika.
Decyzja ta nie nakłada na strony postępowania żadnych obowiązków, nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy też obowiązków materialnoprawnych. Jest to orzeczenia o charakterze procesowym, przesądzające wyłącznie o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania i nie może wywołać skutków materialnych, o których mowa jest w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym, nie stanowi ona aktu, który mógłby podlegać wykonaniu.
Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.