Uzasadnienie
Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] (dalej: "SKO") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], wydaną w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Zaskarżone rozstrzygnięcie doręczono pełnomocnikowi W. M. w dniu 16 lipca 2015 r.
W dniu 18 sierpnia 2015 r. W. M. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek podał, że w dniu 13 sierpnia 2015 r. skarga została błędnie nadana do Sądu Rejonowego [...], wraz z zażaleniem kierowanym do Wydziału [...] tego Sądu. O fakcie mylnego nadania skargi skarżący powziął wiedzę w dniu 18 sierpnia 2015 r. i w tym samym dniu udał się do Sądu Rejonowego celem odbioru ww. dokumentów, a następnie nadał ją na adres SKO, jako organu za pośrednictwem którego należało wnieść skargę do WSA. Zdaniem skarżącego w takich okolicznościach nie sposób przypisać skarżącemu winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, gdyż nie miał on świadomości przekroczenia terminu i działał w subiektywnym przeświadczeniu, że czynności dokonał w ustawowym terminie. Zwłaszcza, że przesyłka zawierająca skargę wpłynęła do Sadu Rejonowego [...] w ostatnim dniu terminu przewidzianego na jej wniesienie, wobec czego gdyby Sąd niezwłocznie poinformowałby skarżącego, ten mógłby wnieść ją z zachowaniem terminu do organu właściwego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie zaznaczyć należy, że jako podstawę prawną wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazano art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), a jako adresata wniosku SKO [...]. Niemniej wobec treści art. 87 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", stanowiącego, że wniosek taki wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, i w myśl zasady falsa demonstratio non nocet Sąd przyjął, że jest adresatem wniosku skarżącego i rozpoznał go w oparciu o przepisy Działu III Rozdziału 6 Ppsa.
Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do art. 86 § 1 Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, co już zostało wskazane powyżej, skarżący winien zwrócić się do sądu za pośrednictwem skarżonego organu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek W. M. jako dopuszczalny podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd. Skarżący dochował bowiem 7-dniowego terminu przewidzianego na złożenie wniosku, a wraz z wnioskiem złożył skargę. Niemniej mając na uwadze wyjaśnienia skarżącego Sąd stwierdza, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, z przyczyn wywiedizonych poniżej.
Skargę, o której mowa w Dziale III Rozdziale 2 Ppsa, wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 Ppsa). Stosowne pouczenie w powyższym zakresie zawierała zaskarżona decyzja Kolegium. Nie sposób wobec tego przyjąć, że nadając skargę do sądu powszechnego (w tym wypadku Sądu Rejonowego [...]) zawodowy pełnomocnik skarżącego był usprawiedliwiony w przeświadczeniu, że dotrzymał terminu przewidzianego na wniesienie skargi na decyzję organu administracji, a zarazem nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Jeżeli bowiem działał świadomie, postąpił wbrew przepisom prawa oraz prawidłowym pouczeniu zawartym w zaskarżonej decyzji, a taka okoliczność, zwłaszcza względem zawodowego pełnomocnika, nie może stanowić o braku jego winy. Jeżeli działał zaś nieświadomie – powinien dostrzec, że w terminie przewidzianym na wniesienie skargi kancelaria nie nadała za pośrednictwem operatora pocztowego przesyłki adresowanej do SKO, bądź w ostateczności do WSA w Rzeszowie.
Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 Ppsa Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi.