Uzasadnienie
Decyzją z dnia [..] grudnia 2010 r., nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [..] listopada 2010 r., nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania M.H. świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej. Decyzję tę doręczono skarżącemu w dniu 17 grudnia 2010 r. Skarżący potwierdził odebranie przesyłki listownej własnoręcznym podpisem. Decyzja zawierała pouczenie o sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W dniu 11 stycznia 2011r. M.H. wniósł skargę na powyższą decyzję przesyłką pocztową nadaną na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do tego Sądu w dniu 17 stycznia 2011r., a na podstawie zarządzenia z dnia 18 stycznia 2011r., przekazano ją w dniu 21 stycznia 2011r. drogą pocztową do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie. Skargę odebrano w dniu 25 stycznia 2011 r.
Skargę z odpowiedzią i aktami sprawy administracyjnej organ nadał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w dniu 10 lutego 2011 r. wnosząc o jej oddalenie i podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz.1270, ze zm.; dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W §2 tego przepisu postanowiono, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 §1 p.p.s.a.), przy czym wnosi się ją do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 §1 p.p.s..a).
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że jeżeli skargę złożono bezpośrednio do sądu administracyjnego sąd ten obowiązany jest ją przesłać do właściwego organu administracji publicznej. Za datę nadania skargi poczytuje się wówczas nie datę nadania skargi bezpośrednio do sądu, z pominięciem organu i trybu z art. 53 §1 p.p.s.a., lecz datę nadania skargi przez sąd do właściwego organu (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2009r., sygn. akt II GSK 605/09).
Na podstawie art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że skargę wniesiono z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że nadana przez skarżącego bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga z dnia 11 stycznia 2011 r. została nadana przesyłką pocztowa dopiero w dniu 21 stycznia 2011 r. na podstawie zarządzenia przewodniczącego z dnia 18 stycznia 2011 r. Tymczasem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 17 stycznia 2011 r., skoro decyzję doręczono skarżącemu w dniu 17 grudnia 2010r. a termin do wniesienia skargi, wynoszący 30 dni, upływał z dniem 17 stycznia 2011r. W tych okolicznościach, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd dokonuje jej oceny pod względem formalnym. Bada przy tym, czy skargę nadano z zachowaniem trybu przewidzianego przepisami p.p.s.a.
Stwierdzając więc, że nadanie skargi do organu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nastąpiło w dniu 21 stycznia 2011 r., tj. po upływie terminu wynikającego z art. 53 §1 p.p.s.a., skargę wniesioną z uchybieniem terminu, na podstawie art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 §3 p.p.s.a. Sąd odrzucił na posiedzeniu niejawnym. Właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie określa rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 25.04.2003r. (Dz.U. nr 72, poz. 653).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 i §2 p.p.s.a.