Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] listopada 1964 r. Nr [...] w sprawie przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnych i leśnych położonych na terenie wsi G., gm. [...], stanowiących własność W. i S. Ł. Pismem z dnia 20 grudnia 2013 r. skarżąca M. S. działająca przez pełnomocnika (adwokata) cofnęła skargę, wnosząc o zwrot uiszczonego w sprawie wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną.
W oświadczeniu o cofnięciu skargi pełnomocnik strony skarżącej nie wskazał powodu dla którego cofnął skargę, niemniej oświadczenie to należy odnieść do wynikającej z powołanego wyżej przepisu i obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozycyjności, rozumianej jako prawo stron postępowania do rozporządzania jego przedmiotem oraz uprawnieniami, jakie przysługują im na mocy przepisów procesowych. Strona skarżąca cofając skargę dała wyraz temu, że realizując wynikające z powołanego przepisu uprawnienie, rezygnuje z prawa do sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia. Sąd nie stwierdził przy tym zaistnienia ustawowych przesłanek wyłączających skuteczność oświadczenia strony skarżącej, reprezentowanej przez fachowego pełnomocnika.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W związku z powyższym, postanowiono jak w sentencji.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.