Uzasadnienie
B. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Wojewody [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Wezwany następnie do uiszczenia wpisu od tej skargi w wysokości 400 zł, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Podał, że jego sytuacja majątkowa jest trudna, przez co nie jest w stanie ponieść kosztów opłaty sądowej. Mieszka sam w mieszkaniu o pow. 47 m.kw. Jego dochód to renta w wysokości 1170 zł. Jest ona przeznaczana na: leczenie, w tym zakup lekarstw – 100 zł, czynsz za mieszkanie – 320 zł, opłaty za prąd, gaz – 50 zł, opłatę za telefon – 50 zł, wyżywienie – 500 zł oraz pomoc studiującym córkom – 150 zł.
Wniosek skarżącego o przyznanie pomocy podlega uwzględnieniu. Dotyczy on prawa pomocy w częściowym zakresie, na co wskazuje treść art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Natomiast w świetle brzmienia art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., taki wymiar wsparcia kierowany jest do osoby, która nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym wykazanie spełnienia tej przesłanki spoczywa na wnioskodawcy, co jasno wynika z treści tego ostatniego przepisu. Powyższe (tzn. ciężar dowodu) związane jest z obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą wyrażoną w art. 199 P.p.s.a. Zgodnie z tym unormowaniem, to strony ponoszą koszty postępowania związane z ich udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Odstępstwem od tej reguły są więc przepisy zawarte w art. 243 i nast. P.p.s.a., a zatem odnoszące się do instytucji prawa pomocy.
Jak wynika z wniosku skarżącego, jest on osobą samotnie prowadzącą gospodarstwo domowe. Jego jedynym źródłem dochodu jest renta w kwocie 1170 zł. Wniosek wskazuje, że kwota powyższa jest w całości wydatkowana na bieżące, podstawowe potrzeby strony tj. związane z utrzymaniem własnym (wyżywienie, leczenie) oraz utrzymaniem mieszkania. Pozostałe po pokryciu powyższych wydatków środki tj.150 zł skarżący przekazuje studiującym córkom, a zatem i one muszą być traktowane jako mające pierwszeństwo przed koniecznością pokrycia kosztów sądowych, a to z uwagi na spoczywający na skarżącym obowiązek alimentacyjny wobec uczących się dzieci.
Z uwagi na powyższe okoliczności, uznano, że zasadnym jest uwzględnienie żądania B. M., o czym orzeczono w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.