Uzasadnienie
J. G. wezwany został do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł od skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wykonania zastępczego i zaliczki na jego koszty.
W odpowiedzi na to skarżący przedłożył wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jako swój majątek wskazał w nim mieszkanie o pow. 34 m.kw. oraz działkę o pow. 500 m.kw. w J.. Wymieniony utrzymuje się z zasiłku stałego. Ponadto, do wniosku składający go dołączył kserokopię decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 23 listopada 2015r. przyznającą mu dodatek mieszkaniowy w kwocie 234,72 zł do 31 maja 2016 r.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Obowiązkiem stron postępowania sądowego jest ponoszenie związanych z nim kosztów, a stanowi o tym art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Unormowanie to odsyła jednocześnie do przepisów szczególnych zawierających wyjątek od powyższego. Owe odmienne regulacje znajdują się w art. 243 i nast. P.p.s.a., normujących instytucję prawa pomocy. Służy ona zapewnieniu prawa do sądu osobom ubogim, dla których poniesienie wydatku na koszty postępowania wiązałoby się z niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb tj. w zakresie wyżywienia, leczenia czy mieszkania. W art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jako przesłankę przyznania częściowego prawa pomocy (tego dotyczy właśnie niniejszy wniosek) ustawodawca wskazał niemożność poniesienia przez stronę pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przesłankę tę niewątpliwie spełnia skarżący, bowiem jedyne jego dochody to zasiłek stały w kwocie 317 zł oraz dodatek mieszkaniowy w wysokości 234,72 zł. Z kwot tych z pewnością trudno zapewnić sobie bieżące utrzymanie, a co za tym idzie, nie jest możliwe wygospodarowanie z nich jakichkolwiek środków na sfinansowanie swojego udziału w niniejszym postępowaniu, pomimo tego, że aktualnie na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uiszczenia wpisu o najniższej przewidzianej przez prawodawcę wysokości – 100 zł. W takiej sytuacji, odmowa uwzględnienia żądania strony oznaczałaby de facto niemożność obrony przez nią swoich praw na drodze sądowej i stałaby w sprzeczności z celami prawa pomocy.
Skoro więc skarżący dysponuje bardzo niskim dochodem, a na dodatek jego źródłem są środki z pomocy społecznej, to zasadnym jest przychylenie się do jego wniosku. Dlatego zwolniono J. G. od kosztów sądowych, o czym orzeczono na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.