Uzasadnienie
G. G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków zmian przebiegu granic działki.
Wezwana do uiszczenia wpisu od tego środka zaskarżenia w wysokości 200 zł wniosła o zwolnienie z obowiązku uiszczania tej opłaty. Na uzasadnienie wskazała, że jest emerytką dopiero od października 2017 r., a wcześniej przez trzy lata była osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. W związku z powyższym zaciągnęła liczne zobowiązania pieniężne u członków rodziny. Podniosła, że nie mieszka wraz z mężem, dlatego koszty swojego utrzymania musi ponosić sama. Jest właścicielką drewnianego domu o pow. 65 m.kw. oraz nieruchomości rolnej o pow. 1,4575 ha, która od kilkunastu już lat nie jest uprawiana. Jej cześć to las. Emerytura skarżącej wynosi 1300 zł, natomiast wydatki to: łączne zobowiązanie pieniężne na 2018 r. – 235 zł, opał na zimę 1000 zł, energia elektryczna – 90 zł, gaz – 60 zł, woda i ścieki – 80 zł (wszystkie opłaty za media dotyczą okresów dwumiesięcznych), środki higieny osobistej – 70 zł, leczenie – 200 zł, wyżywienie – 500 zł, odzież, obuwie – 400 zł na rok.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Strona postępowania sądowego ma obowiązek pokryć koszty sądowe w sprawie, którą zainicjowała swoją skargą. Stanowi o tym art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Oznacza to, że winna podjąć maksimum starań, by zgromadzić potrzebne w tym celu środki pieniężne. Jeśli jednak z obiektywnych względów nie będzie ona w stanie zebrać tych środków, to wówczas może liczyć na wsparcie w ramach instytucji prawa pomocy. Stanowi ona odstępstwo od wyrażonej we wskazanym wyżej art. 199 P.p.s.a. zasady, a zatem może mieć zastosowanie w sytuacjach wyjątkowych.
Zwolnienie od części kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, o którym mowa w art. 245 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznawane jest ono osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zdaniem rozpoznającej wniosek, zasługuje on na uwzględnienie. Wprawdzie bowiem skarżąca dysponuje stałym dochodem, a zadeklarowane przez nią wydatki są od niego niższe o ok. 270 zł, jednak wzięto pod uwagę, że dochód ten strona pobiera od niedługiego czasu, bowiem od października 2017 r. Wcześniej zaś tj. przez trzy lata skarżąca była osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Dlatego też zmuszona była do zaciągnięcia pożyczek u członków rodziny na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb, a które teraz musi spłacić.
Dlatego też uznano, że w powyższej sytuacji nie jest możliwe, by G. G. pokryła wpis od skargi w niniejszej sprawie i zwolniono ją od tego obowiązku na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.