Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy odmówił Skarżącemu przyznania wnioskowanej pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych ponad kwotę 250 zł oraz ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wskazano, że pomimo tego, że Skarżący nie dysponuje żadnym dochodem to wszystkie jego potrzeby są finansowane przez żonę, której źródeł i wysokości dochodu Skarżący nie wykazał powołując się na fakt prowadzenia odrębnych gospodarstw domowych.
W sprzeciwie Skarżący zarzucił brak obiektywizmu, nie uwzględnienie zasad współżycia społecznego i doświadczenia życiowego, pozbawienie prawa do obrony w zawiłej sprawie. W dalszej części uzasadnienia wskazał na nieprawidłowości postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), w zw. z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658): w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Przedmiotem rozpoznania jest wniosek Skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 250 zł oraz ustanowienie radcy prawnego tj. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. osobie fizycznej przysługuje prawo pomocy w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie Sądu K. W. nie przedstawił okoliczności uzasadniających wniosek.
Skarżący mieszka sam w domu, który otrzymał po rodzicach, kwestia własności gruntu, na którym jest posadowiony nie została uregulowana, jedyny majątek jaki zadeklarował to 20 letni samochód. Swoje wydatki określił na: 300 zł - koszty wyżywienie, 16 zł - gaz, 120 zł -energia elektryczna, 15 zł - wywóz śmieci, 100 zł - opał, 75 zł - telefon i Internet, 70 zł - utrzymanie samochodu, w całości pokrywane przez małżonkę, która zamieszkuje pod innym adresem i nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa.
Z powyższego zatem wynika, że Skarżący ma zaspokojone zarówno potrzeby mieszkaniowe jak i bieżące potrzeby i brak jest podstaw do twierdzenia, że opłacenie przez niego skargi stanowić będzie uszczerbek w koniecznym jego utrzymaniu.
Pomimo braku dochodów Skarżący funkcjonuje na przeciętnym poziomie, który nie kwalifikuje go do grona osób, dla których ustawodawca przewidział wyjątkową instytucję w postaci możliwości prowadzenia wszczętego z ich inicjatywy postępowania sądowego na koszt państwa. Jak sam wskazał jego wydatki stosownie do potrzeb realizuje jego żona. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia by wydatki związane z prowadzeniem postępowania sądowego nie były realizowane tak jak pozostałe.
Zasadą jest, że wszczęcie postępowania sądowego wiąże się z koniecznością jego opłacenia przed sądem, tak jak korzystanie z mediów wiąże się z koniecznością opłaty za nie. Jedynie w drodze wyjątku Sąd może zwolnić daną osobę z konieczności odpłacenia jej sprawy przed sądem co automatycznie wiąże się z przerzuceniem ciężaru finansowego jej prowadzenia na pozostałych obywateli. Rozpoznając taki wniosek Sąd musi mieć na uwadze z jednej strony sytuację wnioskodawcy, z drugiej strony pewnego rodzaju wzorzec przeciętnego obywatela i standard życia, gdyż to jego pośrednio obciążać będą koszty postępowania. Skarb Państwa pokrywa te wydatki między innym ze środków pochodzących z podatków.
Zatem musi istnieć uzasadniona ekonomiczna potrzeba finansowania jednego obywatela przez pozostałych. Sytuacja Skarżącego nie różni się od sytuacji przeciętnego obywatela. Przyznanie prawa pomocy w takiej sytuacji oznaczałoby przyjęcie zasady, a nie jak wymaga ustawodawca wyjątku.
Niesłuszne są również obawy Skarżącego, że nie ustanowienie radcy prawnego oznaczać będzie pozbawienie go prawa do Sądu w wyjątkowo, jak wskazuje, trudnej sprawie.
Sąd informuje, że dokonując kontroli legalność zaskarżonej decyzji nie jest związany wyłącznie zarzutami i wnioskami zawartymi w skardze, ale z urzędu kontroluje prawidłowość zastosowanych przepisów praw materialnego jak i procesowego (art. 134 w zw. z art. 145 P.p.s.a.). Udział zatem zawodowego pełnomocnika nie jest na obecnym etapie postępowania ani wymogiem koniecznym (brak przymusu adwokackiego) ani jedyną gwarancją prawidłowości dochodzonych roszczeń.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a.