Uzasadnienie
L. W. wezwana wraz z mężem S. W. (współskarżącym) do solidarnego uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł. od wniesionej przez nich skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r.
Nr [...], w udzielonej odpowiedzi wskazała na niemożność opłacenia takiej kwoty z powodu braku wystarczających dochodów, które ledwo wystarczają na bieżące utrzymanie.
W złożonym następnie w wyniku wezwania urzędowym formularzu PPF mającym zastosowanie do osób fizycznych wnioskujących o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym zwróciła się o zwolnienie jej od kosztów sądowych (z takim samym wnioskiem wystąpił oddzielnie jej mąż), wskazując na ponoszone wydatki związane z rehabilitacją, dojazdami do poradni i zakupem lekarstw. Wg zawartego w tym wniosku oświadczenia, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem i 30-letnią córką. Źródło ich utrzymania stanowi działalność gospodarcza męża z miesięcznymi dochodami określonymi na 1228 zł., pobierane przez nią na córkę świadczenie pielęgnacyjne – 520 zł. oraz renta socjalna córki – 597 zł. Jako posiadany majątek został wykazany dom o pow. 120 m² oraz nieruchomość rolna o pow. 2,76 ha.
Ponieważ powyższe dane uznano za niewystarczające do oceny rzeczywistej sytuacji finansowej i możliwości płatniczych skarżącej, została ona wezwana do:
- - wskazania średniej wysokości miesięcznych wydatków przeznaczanych przez siebie i osoby wspólnie gospodarujące na zakup żywności, utrzymanie domu (w tym na opłaty za energię elektr., gaz, wodę i kanalizację, telefony itp.), leczenie oraz inne cele w istotny sposób wpływające na obciążenie domowego budżetu,
- - wskazania wysokości netto dochodów swoich i domowników (wykazane we wniosku dochody poszczególnych osób nie odpowiadały wpisanej ich sumie, tj. 1845 zł.),
- - wskazania rodzaju prowadzonej przez męża działalności gospodarczej wraz z wyjaśnieniem, czy w związku z nią zatrudnia inne osoby,
- - wykazania wszystkich posiadanych przez siebie i domowników pojazdów mechanicznych oraz średnich miesięcznych wydatków związanych z ich utrzymaniem i eksploatacją,
- - wskazania sposobu wykorzystania posiadanej nieruchomości rolnej oraz uzyskiwanych z niej dochodów lub innych korzyści (w tym dopłat do produkcji rolnej),
- - przedłożenia wyciągów z posiadanych przez siebie i domowników rachunków bankowych za okres od 1 grudnia 2012 r. do dnia wykonania wezwania,
- - przedłożenia kserokopii rachunków /faktur/ potwierdzających wydatki związane z rehabilitacją za okres ostatnich 3 m-cy,
- - przedłożenia odpisów (kserokopii) deklaracji na podatek od towarów i usług składanych przez męża w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą za 3 ostatnie okresy płatności.
Doręczone wnioskodawczyni 25 lutego 2013 r. wezwanie z zakreślonym 7-dniowym terminem do jego wykonania i wskazanym rygorem rozpoznania wniosku wyłącznie w oparciu o informacje zawarte w aktach sprawy (formularzu PPF) pozostało jednak bez odpowiedzi - ostatnim dniem tego terminu był 4 marca 2013 r. /mimo wezwania o analogicznej treści skierowanego do jej męża, także on nie ustosunkował się do niego/.
Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych (obejmują one opłaty sądowe: wpis i opłatę kancelaryjną oraz zwrot wydatków) wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a.
Jak wynika z powyższego, wykazanie tego warunku obciąża osobę wnioskującą, a kryterium ekonomiczne bazujące na dochodach i sytuacji materialnej jej oraz osób wspólnie gospodarujących jest jedynym, na podstawie którego ocenia się zdolność osób fizycznych do poniesienia związanych ze sprawą kosztów.
Mimo wskazywania przez skarżącą, iż nie jest w stanie opłacić żądanego wpisu od skargi, spełnienie opisanej powyżej przesłanki do przyznania prawa pomocy nie zostało przez nią w złożonym wniosku PPF w dostatecznym stopniu uprawdopodobnione, co wynikało przede wszystkim z niespójności danych nt. faktycznie osiąganych dochodów, braku możliwości ich odniesienia do ponoszonych kosztów utrzymania i leczenia, a także braku informacji nt. wszystkich posiadanych składników majątkowych i sposobu ich wykorzystania.
Udzielenie w powyższym zakresie odpowiedzi przez skarżącą pozwoliłoby w sposób nie budzący wątpliwości ocenić jej wniosek i w przypadku uznania jego zasadności - w zależności od treści tych informacji - uwzględnić go w całości lub w części. Brak jakiejkolwiek odpowiedzi ze strony L. W. skutkuje uzasadnionym przypuszczeniem, że jej prawdziwa sytuacja materialna i finansowa jej kształtuje się nieco odmiennie, niż wynikałoby to z już udzielonych przez nią informacji. W tym kontekście ich wiarygodność budzi zastrzeżenia wynikające również z tego, że mogły one zostać celowo wskazane w sposób ogólnikowy i wybiórczy celem uzyskania korzystnego dla siebie (i męża) orzeczenia zwalniającego od kosztów sądowych.
Finansowanie prawa pomocy ze środków publicznych powoduje, że okoliczności decydujące o jego przyznaniu nie mogą budzić jakichkolwiek wątpliwości, a jeżeli takie wystąpią, nie mogą być one interpretowanie na korzyść osoby wnioskującej i podlegają wyjaśnieniu w trybie art. 255 wskazanej ustawy. Osoba ta ma oczywiście prawo do odmowy udzielenia wnioskowanych informacji, niemniej jednak w takiej sytuacji musi się liczyć z niekorzystnym dla siebie załatwieniem wniosku. Potwierdza to m.in. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r. I OZ 182/12, stosownie do którego brak wykonania wezwania wystosowanego na podstawie przepisu art. 255 P.p.s.a. skutkuje odmową przyznania prawa pomocy wobec niewykazania, iż w sprawie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Niewywiązanie się więc przez L. W. z ciążącego na niej wymogu wykazania przesłanki do przyznania prawa pomocy wyłącza możliwość pozytywnego rozpoznania złożonego przez nią wniosku, aktualizując tym samym względem niej wynikający z art. 199 P.p.s.a. ustawowy obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie.
Ubocznie należy zwrócić uwagę wnioskodawczyni, że zgodnie z regulacją art. 200 P.p.s.a., w razie uwzględnienia wniesionej skargi przez Sąd I instancji, będzie jej przysługiwał od organu który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.